Ankara'da gri bulutlarla örtülü bir şekilde bir aradan sonra… Sert rüzgar, şehirdeki parçalar arasında uğuldayarak esiyor, sokaklarda telaşlı adımlarla yürüyen insanlar bir kahkaha savuruyordu. 27 yaşındaki Eymen, aşk tutkusuyla dolu bir inşaat mühendisi, o gün şantiyede kontrollerini yaparken yine her zamanki gibi ayrıntılara takılıp kalmıştı. Siyah deri ceketi rüzgarda dalgalanırken gözler şantiyede eksik gedik bir şey var mı diye tarıyordu. Berrak mavi gözler soğukkanlı bir ortamda çevreyi incelerken içinde tuhaf bir huzursuzluk hissediyordu; sanki birazdan beklenen bir şey olacak.
Eymen, inşaat alanında gezerken bir anda yukarıdan bir ses duydu: "Dikkat edin!" Beton kalıptan gevşemiş hafif bir demir parçası, rüzgarın biriktirdiği aşağı düşmeye başlamıştı. Aynı anda genç bir kız, onların yolunda şantiyenin önünde yürüyordu. Kızın bilgisi olmadan ilerlemesiyle o düşen parça birkaç saniye içinde onun üzerine doğru hızla yol aldı.
"Çekil oradan !" diye bağırdı Eymen.
Ama çok geçti. İnce metal çubuk, omuzlarına sığar ve genç kız bir anda gönderip yere yığılmıştı. Neyse ki parça hafifti, ama yine de kabarık omuzu incitmişti. Eymen hızla koştu. Kızın kumral sarsıntıları rüzgarda dağılmıştı, omuzunu tutarak acıyla gözleri patlıyordu. Gözleri hafifçe yaşla dolmuş, ama gururla direniyor.
"İyi misin?" diye sordu Eymen, sesi hafif panik doluydu. Eğilip bilgilerinizi inceledik. Omuz kısmı zedelenmiş olduğu gibi. “Hastaneye gitmemiz lazım, sizi burada bırakamam.”
Kız, yüzünü buruşturarak bir an Eymen'e baktı. Mavi gözlerinin sıcaklığı bir an için ona güven vermiş olsaydı ki, bunun yerine sadece başını salladı. “Sanırım iyi olur...” diye mırıldandı.
Eymen, hızlı telefonunu en yakın taksiyi topladı. Kıza esnektir. “Kollarıma saklanabilirsiniz. Omzunuzu daha fazla zorlamayın.”
Genç kız, çekingen bir gülümsemeyle Eymen'in yardımını kabul etti. “Teşekkür ederim... Ben Elif bu arada.”
“Memnun oldum Elif. Ben de Eymen.”
Taksi geldiğinde Eymen, Elif'e döndürülebilir onu içeri yerleştirdi. Hastane yolculuğunda aralıklar sessiz bir bağ kuruluş şeklindedir. Eymen, bilgisi olmadan sürekli Elif'e iyi dönüp dönmediğini kontrol etmektedir. Elif, o bakışlarda sadece ilgiyi değil, tuhaf bir sıcaklığı da hissediyordu.