O günün ardından Nazlı, Eymen’in etrafında dolanmaya başladı. Gerekli gereksiz mesajlar atıyor, tesadüfen karşılaşır gibi yaptığı anlarla Eymen’in hayatına sızmaya çalışıyordu. Eymen her seferinde mesafeli olmaya çalışsa da Nazlı’nın ısrarı onu bunaltmaya başlamıştı.
Bir akşam, Nazlı’dan beklenmedik bir mesaj geldi:
Nazlı: “Bu kadar kolay vazgeçeceğimi sanıyorsan yanılıyorsun. Beni unutamazsın, Eymen. Elif geçici biri, bunu ikimiz de biliyoruz.”
Eymen, o an kendini kaybedecek gibi oldu. Elif’in de bu mesajları görmesini istemiyordu. Nazlı, sadece Eymen’e değil, ikisinin de huzuruna kastetmiş gibiydi.
Ertesi sabah, Elif’i arayıp bir kahvaltı için buluşmak istedi. Onunla açık açık konuşmaya karar vermişti. Kocatepe’deki buluşma noktasına vardığında Elif, sakin ama meraklı bir bakışla onu dinledi.
“Bunu sana en başında söylemeliydim,” dedi Eymen. “Nazlı benim eski sevgilim. Bir süredir hayatıma yeniden girmeye çalışıyor, ama ben onunla hiçbir şey yaşamak istemiyorum. Sadece sana karşı dürüst olmak istedim.”
Elif bir süre sessiz kaldı, ardından gülümsedi. “Beni dürüst olduğun için suçlamayacağım, Eymen. Ama bu durumu birlikte çözmemiz gerekecek, değil mi?”
O an, Eymen Elif’in ne kadar güçlü ve güvenilir biri olduğunu bir kez daha anladı.