Ela , okuldan eve dönerken dosyadaki fotoğrafı zihninden çıkaramıyordu. Her detay aklında yankılanıyordu. Çocuğun kirli sarı montu, başının sol tarafındaki küçük yara izi...Gözleri. O gözler...
Arasın gözleri.
Ama bu nasıl mümkün olabilirdi? Dosyadaki tarih 2009'du. O çocuk kaybolduğunda 0 yaşındaysa , şimdi yaklaşık 25 yaşında olmalıydı. Aras ise en fazla 18 yaşındaydı. Bu bir benzerlik miydi? Yoksa...bir bağlantı mı vardı?
Eve döndüğünde odasına kapandı. Annesi onu yemek için çağırdığında bile gitmedi. Dosyayı gizlice çantasına almıştı. Ellerindeki toz izleri hala silinmemişti. Her sayfayı bir kez daha inceledi. Kayıp ilanı ''Nihat Demir'' adına yazılmıştı. Aile, çocuğun ormanda kaybolduğunu söylemişti. Cesedi bulunamamıştı.
Demir.
Arasın soyadı da ''Demir''di.
Ela'nın içinden bir ürperti geçti. Tüyleri diken diken oldu.
KARŞILAŞMA
Ertesi gün okul çıkışı Ela , cesaretini toplayıp Aras'ın yanına gitti. Onun genelde yalnız takıldığını far etmişti. Okulun arka bahçesindeki çitlerin yanında duruyordu. Ceketinin cebine ellerini sokmuş, gökyüzüne bakıyordu. Rüzgar saçlarını karıştırıyordu.
Ela yavaşça yaklaştı.
''Merhaba'' dedi.
Aras başını çevirdi ama bir şey demedi. Sadece göz ucuyla baktı.
''Dün...seni rahatsız ettiysem kusura bakma'', dedi Ela, yalan söyleyerek. Gerçek niyeti bambaşkaydı.
Aras hafifçe başını salladı. ''Sen yenisin. Herkes biraz dikkat çeker ilk günlerde.''
Ela durakladı. Gözleri Aras'ın yüzündeydi. Gerçekten de o fotoğraftaki çocuğa benziyordu. Aynı burun, aynı kaş yapısı. Ama bu imkansızdı değil mi?
''Soyadın...Demir, değil mi?'' diye sordu, lafı dolandırmadan.
Aras'ın gözleri hafifçe daraldı. ''Evet. Neden sordun?''
Ela afalladı ama belli etmemeye çalıştı. ''Sadece...tanıdık geldi.''
Aras gözlerini ondan ayırmadı. Bakışı sertleşti
''Beni tanıyormuşsun gibi konuşuyorsun. Tanımıyorsun.''
Ve yürüyüp gitti
Ela orada bir süre öylece kaldı. Kalbi hızla çarpıyordu: korku mu, merak mı, yoksa bir sırra yaklaştığının içgüdüsel hissi mi?
GECE YARISI
O gece Ela uyuyamadı. Rüzgar camları titretiyor, evin içinden gelen çatırtılar onu tetikte tutuyordu. Dosya yatağının altında saklıydı. El feneriyle tekrar açtı.
Sayfaları arasın da, köşesi yırtılmış bir mektup buldu. El yazısıyla yazılmıştı.
''Onu sakladık. Kimse bilmemeli. Orası güvenli değil.''
''Eğer biri bu mektubu bulursa...onu uzak tutun. Yoksa her şey yeniden başlar.''
Ela'nın elleri titredi. Kimden kime yazılmıştı bu? Ve ''o'' kimdi? Aras mı? Başka biri mi?
Aklında bir düşünce kıvılcımlandı. Eğer Aras o çocuksa...neden ortadan kaybolmuştu? Ve neden şimdi bu kadar sessiz, mesafeli, tehlikeli görünüyordu?
SON SATIRLAR-GÖZLENEN
Ertesi sabah Ela, evin önündeki merdivenlerde ayakkabılarını bağlarken, uzaktan bir çift gözün onu izlediğini hissetti. Başını çevirdi.
Aras, sokak lambasının altında dikiliyordu. Göz göze geldiler.
Ama bu sefer...Aras gülümsedi.
Ve Ela içinden geçen tek şeyin şu olduğunu fark etti
''BEN BİR SIRRIN TAM ORTASINDAYIM.''