Bölüm 7

Hatırladıklarım beynimde yankı yaparken gözlerimden yaşlar boşalıyordu. Titrek nefeslerle kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum ama başaramıyordum. Aklıma kızımın hanımeli kokusu geldi ve o dünyalar tatlısı gülüşü... Bu anılara tutunup girdiğim transtan kendimi çekip kurtardım. Çok yorgun düşmüştüm, sanki üç gündür taş taşıyormuşum gibi... Göz kapaklarım kilolarca ağırmış gibi yavaşça kapandığında son kez sadece bir anlığına kızımın silueti gözümün önünde belirdi ve sonrası dipsiz bir karanlık. Yine 9. Senfoni ile gözlerim açıldı. Nerede olduğumu anlamadım, hatta kim olduğumu da sonradan aklıma nüfuz etti. Tüm yaşanmışlığım... Keşke hep o anın içinde kalsaydım! Ama hayır, kalmadım. Tutulmuş belimi umursamadan ayağa kalktım. Kapının köşesinden kapının kulpunu çevirince açıldığını görmek beni şaşırtmıştı, hani akşam kapalıydı? Bu sinirli bir hareket ile burun kemerimi sıktım ve bir sabır çektim. Ve yine o can sıkıcı kadının sesi: "Sevgili kobaylar, gün başlamış, güç toplamak için kahvaltı vakti gelmiştir. Hepiniz yemek salonunda olunuz, bulunmayanlar cezalandırılacaktır!" Duyduğum ses ile gözlerimi devirdim, güya aklınca tehdit ediyor aptal! Resmen ayaklarımı sürüyerek aşağı kattaki yemek salonuna indim. Zaten çok kişi yoktu, hemen D masasına geçip ortamı iyice taradım. İlk gün çok takmasam da o A-3 kim, çok merak etmiştim. Hem rüyamda hem de gerçek hayatta o hemşirenin dediği A-3 kimdi acaba? Bir dakika, neden sadece üç masa var? Biri D, yani bizim masamız, bir diğeri C ve B masası vardı ama A masası yoktu. Edindiğim izlenim ile içimi bir korku, bir merak kapladı. Yaklaşık iki dakika sonra salon doldu ve D-1 de yerine ulaşınca "D-1, A masası nerede?" dediğim şey ile şokla etrafına bakındı ve tahminim olarak C masasının temsilcisine "A masası yok!" diye bağırdı. C masasının temsilcisi ise hüzünle B masasına baktı. Burada ne oluyordu? D-3 sıkıntıyla bana "Deney başladı," diye fısıldadı. Kaşlarımı çatarak "Anlamadım," dedim. Buruk bir tebessüm ile "Son kez kızını sana gösterirler umarım," dediğini işittim ama bir bilinmezlikte gibiydim. Kızım Ahu, gülüşüne kurban, ona ne olacak? Herkes yemeğini yerken yemekhanede rahatsız edici bir sessizlik vardı. İçeriye yeşil kıyafetli siyahi girdi, biraz göz gezdirip bakışlarını bende kilitledi, eliyle gel işareti yaptı. Adama doğru gidip gitmemek arasında iken D-8 "O adam bizi çocuklarımız ile görüştürüyor. Mete'ye de annen seni çok seviyor der misin?" dedi. Başım ile onaylayıp adama doğru ilerledim. Çok heyecanlıydım, hatta heyecandan avuç içlerim inanılmaz derecede terliyordu. Avucumu üstümdeki önlüğe sürttüm, ahu gözlüme yeniden kavuşacaktım! Adam önden ilerledi, ben de peşi sıra bir alt kata çıktık. Bu katta ilk defa bulunuyordum. Dört kapı vardı, üstlerinde A, B, C ve D yazıyordu. Bu nasıl bir hiyerarşi, anlamış değilim. D kapısına doğru yönlendirdi adam beni. İçeriye girince aynı üstümdeki önlüğün renklerinden bir sürü elbise vardı: sarı beyaz çizgili ayakkabılar, çantalar, kazaklar, pantolonlar. Adam eliyle kıyafetleri işaret edip "Bedenleri küçükten büyüğe doğru ilerliyor, istediğin birkaç parçayı giyin, dışarıda bekliyorum, tam kapının önünde," dedi. Teşekkür etme ihtiyacı hissederek "Teşekkür ederim, şey..." Adam adını söylemek istediğimi anlayınca "David," dedi. Tebessüm ettim, "Teşekkür ederim, David." David odadan çıkınca hemen rastgele sarı bir kazak ile beyaz bir kot pantolon giydim ve odadan çıktım. David çıktığımı görünce eliyle takip et işareti yaptı ve koridorun sonunda bulunan ahşap kapıya doğru yürüdü. Kapının önünde durup şifresini girdi, sadece ilk üç hanesini görmüştüm: "CO-7". Acaba neyin nesiydi bu anlamsız harf dizisi? Kapıdan çıkıp aşağıya doğru inen merdivenlerden aşağıya indim ve beyaz bir Opel Astra'ya bindik. O öne, ben arkaya. Aramıza bir cam duvar koyup buraya kaçırıldığım gibi gaz verdiler. O zamanki gibi direnmek yerine huzurlu bir şekilde gözlerimi kapattım ve kızıma kavuşmanın mutluluğunu yaşadım.