Kayıp Rota – 13. Bölüm: Vazgeçmemek
Gece çok uzun sürdü.
Rüya pencerenin önünde oturuyordu.
Saatler geçmişti.
Ama Arda hâlâ gelmemişti.
İlk başta sinirliydi.
Sonra kırgın.
Sonra…
Sadece üzgün.
“Ben ne yaptım…” diye fısıldadı.
Söylediği kelime aklından çıkmıyordu:
“Hata.”
Aslında demek istediği o değildi.
Bu yol…
Hata değildi.
Zordu sadece.
Rüya gözlerini kapattı.
Birlikte geldikleri ilk günü düşündü.
Arda’nın ona uzattığı eli.
Hiç düşünmeden tuttuğu anı.
“Ben vazgeçmek istemiyorum,” dedi kendi kendine.
Tam o sırada kapı açıldı.
Rüya hızla ayağa kalktı.
Arda.
Yorgun görünüyordu.
Ama bu sefer kaçmıyordu.
Bir süre birbirlerine baktılar.
Kimse konuşmadı.
Sonunda Rüya dayanamayıp konuştu:
“Özür dilerim.”
Arda şaşırdı.
“Ben… korktum,” dedi Rüya.
“Ama bu, bunun hata olduğu anlamına gelmiyor.”
Arda sessizce dinledi.
“Ben bu hayatı seçtim,” dedi Rüya.
“Seni seçtim.”
Sessizlik.
Arda derin bir nefes aldı.
“Ben de özür dilerim,” dedi.
“Sana yüklenmemeliydim.”
Rüya’nın gözleri doldu.
Arda bir adım yaklaştı.
“Ben de korkuyorum,” dedi.
“Ama bu sefer kaçmayacağım.”
Rüya hafifçe gülümsedi.
“Birlikte zorlanabiliriz,” dedi.
“Ama birlikte kalabiliriz.”
Arda başını salladı.
“Ve birlikte başarabiliriz.”
Rüya elini uzattı.
Arda tuttu.
Bu sefer daha sıkı.
Çünkü artık ikisi de biliyordu:
Bu bir masal değildi.
Ama gerçekti.
Ve gerçek olan şeyler…
Daha güçlüydü.
Ertesi sabah birlikte çıktılar.
Yine iş aradılar.
Yine zorlandı.
Ama bu sefer farklıydı.
Çünkü artık yalnız değillerdi.
Ve en önemlisi…
Hiçbiri vazgeçmeye niyetli değildi.
Çünkü bazı hikayeler…
Sorunsuz olduğu için değil,
Vazgeçilmediği için mutlu biter.