Kayıp Rota – 11. Bölüm: Sıfırdan
Sabah güneşi gözlerine vurduğunda Rüya ilk başta nerede olduğunu anlayamadı.
Tavan yabancıydı.
Oda küçük, sade ve sessizdi.
Sonra her şey bir anda geri geldi.
Gitmişlerdi.
Gerçekten gitmişlerdi.
Yan tarafa baktı.
Arda hâlâ uyuyordu.
Yüzünde alışık olmadığı bir huzur vardı.
Sanki ilk defa hiçbir yere yetişmek zorunda değilmiş gibi.
Rüya hafifçe doğruldu.
Pencereye yürüdü.
Yeni bir şehir.
Yeni sokaklar.
Hiçbir anısı olmayan bir yer.
“Garip hissettiriyor, değil mi?”
Arda’nın sesi arkasından geldi.
Rüya hafifçe gülümsedi.
“Biraz.”
Arda yanına geldi.
“Ben de aynıyım.”
Bir süre birlikte dışarıyı izlediler.
“Peki şimdi ne yapacağız?” diye sordu Rüya.
Arda omuz silkti.
“Bilmiyorum.”
Rüya ona baktı.
“Ciddi misin?”
Arda gülümsedi.
“İlk defa… bilmiyorum ve bu beni korkutmuyor.”
Rüya derin bir nefes aldı.
“Beni biraz korkutuyor,” dedi dürüstçe.
Arda yumuşak bir sesle cevap verdi:
“Beni de. Ama birlikteyiz.”
Bu cümle her şeyi biraz daha kolaylaştırdı.
Gün boyunca sokakları gezdiler.
İş ilanlarına baktılar.
Ucuz bir kafede oturup plan yapmaya çalıştılar.
Ama gerçek…
Akşam olunca kendini gösterdi.
Cüzdanlarındaki para sınırlıydı.
Kalacak yer geçiciydi.
Ve hayat… düşündüklerinden daha zordu.
Rüya sessizleşti.
“Pişman mısın?” diye sordu Arda.
Rüya başını salladı.
“Hayır,” dedi.
“Ama… korkuyorum.”
Arda onun elini tuttu.
“Söz veriyorum,” dedi.
“Bu sefer yarım bırakmayacağım.”
Rüya gözlerinin içine baktı.
Bu söz… diğerlerinden farklıydı.
Ama hayat sadece sözlerle ilerlemiyordu.
O gece…
İkisi de uyumakta zorlandı.
Çünkü ilk defa…
Kaçtıkları şeylerden değil,
Kurmak istedikleri hayattan korkuyorlardı.
Ama yine de…
Sabah olduğunda denemeye devam edeceklerdi.
Çünkü bazı hikayeler…
Mutlu sonla değil,
Cesaretle devam eder.