Kayıp Rota – 10. Bölüm: Birlikte Kaçış
Gece çökmüştü.
Kasaba her zamanki gibi sessizdi… ama Rüya’nın içi hiç olmadığı kadar gürültülüydü.
Gitmişti.
Arda gerçekten gitmişti.
Rüya pencereden dışarı baktı.
Sokak lambasının altında boşluk vardı.
Her şey aynıydı… ama hiçbir şey aynı hissettirmiyordu.
Tam arkasını dönecekken…
Kapı çaldı.
Rüya dondu.
Kalbi hızlandı.
Bir an hareket edemedi.
Kapı tekrar çaldı.
Bu sefer daha kararlı.
Rüya yavaşça kapıya yürüdü.
Elini kapı koluna koydu.
Derin bir nefes aldı.
Ve açtı.
Arda.
Ama bu sefer farklıydı.
Gözlerinde kararsızlık yoktu.
Netlik vardı.
“Ben gidiyorum,” dedi.
Rüya’nın kalbi bir an duracak gibi oldu.
“Biliyorum,” dedi.
Arda başını salladı.
“Hayır… bu sefer gerçekten gidiyorum.”
Rüya kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Arda bir adım yaklaştı.
“Ben kaçmaktan yoruldum,” dedi.
“Ama aynı yerde kalıp başkalarının hayatını yaşamaktan da yoruldum.”
Rüya sessiz kaldı.
Arda derin bir nefes aldı.
“Bu sefer kendi hayatımı kuracağım.”
Bir an durdu.
Sonra ekledi:
“Ve bunu tek başıma yapmak istemiyorum.”
Rüya’nın gözleri büyüdü.
Arda elini uzattı.
“Benimle gel.”
Sessizlik.
Zaman durmuş gibiydi.
Rüya’nın aklından binlerce şey geçti.
Geçmişi… korkuları… alıştığı hayat…
Ve Arda.
“Bu… kaçmak olur,” dedi yavaşça.
Arda hafifçe gülümsedi.
“Belki,” dedi.
“Ama bu sefer nereye gittiğimizi biz seçeceğiz.”
Rüya onun gözlerinin içine baktı.
Orada korku yoktu.
Sadece… umut vardı.
“Ya pişman olursak?” diye fısıldadı.
Arda bir adım daha yaklaştı.
“Birlikte olursak… olmayız.”
Rüya’nın kalbi hızlandı.
Bu bir riskti.
Ama ilk defa… doğru hissettiren bir riskti.
Yavaşça elini uzattı.
Arda’nın elini tuttu.
“Tamam,” dedi.
Arda gülümsedi.
Gerçekten.
İlk defa bu kadar rahat görünüyordu.
O gece…
Hiçbir plan yapmadılar.
Hiçbir şey düşünmediler.
Sadece gittiler.
Kasabanın ışıkları arkalarında kaldı.
Yollar önlerinde uzandı.
Nereye gittiklerini bilmiyorlardı.
Ama ilk defa…
Kaybolmaktan korkmuyorlardı.
Çünkü bu sefer…
Birlikteydiler.
Ve bazen…
En doğru rota…
Hiç planlanmamış olandır.