Ertesi gün, öğrendim ki ailelere bu geri bilgilendirmesi çok önceden gitmiş ama sürpriz olsun diye bizden saklamışlar. Annemden bunu öğrenip kahvaltımı ettikten sonra, bavulumu ve çantamı alıp çıktım. Önümde iki kat merdiven vardı. Aslında abimi uyandırabilirdim ama o da çok yorgundu çünkü iki hafta sonraki maç için sıkı bir antrenman yapıyorlardı.
Tam bavulu kaldırmıştım ki bir el bavulu yakalayıp elimden aldı. Kafamı çevirdiğimde Arda’yı gördüm.
“Günaydın komşu.”
“Günaydın.”
“Ben sana demedim mi yardıma ihtiyacın olursa haber ver diye?”
“Ben ne bileyim senin uyanık olduğunu?”
“Uyanık olmasam da uyandırabilirsin, sorun yok.”
Bu lafı beni heyecanlandırsa da hızlıca devam ettim.
“E bari sırt çantanı ben alayım?”
“Gerek yok.”
“Gerek var, ver hadi.”
“Peki.”
Sırt çantasını çıkarıp omzuma taktı.
“Hadi gidelim, komşu.”
“Geldim.”
*
Merdivenlerden o iki bavulu nasıl kolaylıkla indirdiğini düşünüyorum hala. Ki neredeyse okula vardık ama hala anlamış değilim.
Düşünceli halimi fark edip güldü,
“Ne düşünüyorsun?”
“Ya valla soramadan edemeyeceğim…”
“Sor bakalım.”
“Sen o iki bavulu nasıl o kadar kolay indirdin o merdivenlerden?”
Kahkaha attı. Sonra devam etti,
“Haftanın dört günü spora gittiğim için ağırlık da çalışıyorum. Ondan benim için kolay işler bunlar.”
“Pek de mütevazısın ya.”
“Sorma, öyleyimdir.”
Okula vardığımızda okulun önündeki büyük otobüsü gördüm.
“Otobüsle mi gidecekmişiz?”
“Hayır uçakla, otobüs havalimanına kadar götürecek bizi.”
“Sen bunu nerden biliyorsun?”
“Sen maili okumadın herhalde.”
Okumamıştım.
“Okumadım.”
“Belli.”
Otobüse bavulları yükleme sırası bize geldiğinde kendininkini koyduktan sonra döndü, elimden benim bavulumu da aldı ve onu da koydu.
“Teşekkür ederim.”
“Ne demek komşu.”
“Ya herkesin içinde şöyle demesene.”
“Utanıyor musun benimle komşu olmaktan.”
“Hayır niye utanayım? Sadece insanlar yanlış anlayacak.”
“Bundan korkan biri gibi görünmüyorsun aslında ama neyse.”
Kesin bir şey ima ediyordu.
Neyse diye düşünerek otobüse bindim. Cam kenarı bir yer boştu, hemen oraya geçtim. Camdan gördüğüm kadarıyla Arda arkadaşlarıyla bir şeyler konuşuyordu.
Tam o sırada sol tarafımda birinin durduğunu fark edip kafamı çevirdim.
Karşımda Orkun vardı.
“Ne istiyorsun, Orkun?”
“Yanıma oturmak.”
“Sen dersini almadın mı?”
“Hoca sensen bende birkaç ders daha alabilirim.”
Yüzünde yine o yavşak sırıtışı vardı.
Tam ağzımı açacaktım ki, biri Orkun’u iterek yanıma oturdu. Arda..