3. BÖLÜM: seçimini yap
Gerçekler can yakar. Ve kabullenmek istemeyiz...
Bunu sormamla yüz ifadesi değişti.
"Bunu bilmek isteyeceğini sanmıyorum."
Dedi ama ben onu kafamı iki yana sallayarak onaylamadım.
"Öğrenmek istiyorum, bence bu benim hakkım."
"Hakkın olabilir ama bazen gerçekler insanın canını yakar."
Gözlerimi devirerek "Amacınız zaten canımı yakmak." Dedim bıkkınlıkla.
"Doğru. Tamam anlatacağım."
"Şükür."
Biraz derin nefesler verdi, sabırla bekledim ama benimde sabrım vardı.
"Zaman mı doldurmaya çalışıyorsun." Diye bianda çıkıştığımda hayır anlamında kafasını salladı. "Eee!" Diye söylendiğimde sonunda konuştu.
"Belki fikrin değişir diye bekliyordum."
"Değişmeyecek, konuş artık!"
Sesimi yükselterek konuşmam onu tatmin etmemiş gibi yüzünü buruşturdu.
"Tamam inatçı keçi, sen bilirsin. Senin arkadaşın Melek asla senin bildiğin gibi masum birisi olmadı. Hatta çocukluğunda bile elini kana buladı. Sen onu hep zayıf, güçsüz biri olarak gördün. Ama asla öyle biri olmadı. Çocukluğunda benim en yakın arkadaşım olan Yusuf'u öldürdü."
Gözlerim fal taşı gibi açılırken dediklerini idrak etmeye çalışıyordum. Hayır o bu kadarını yapmaz, hadi yapmayı geçtim beceremez. Ben onu hep narin biri olarak gördüm ve bildim. Asla ötesine geçmezdi çıt kırıldım lafının gösterimiydi Melek. Belki yanlışlıkla yapmış olabilirdi ama asla isteyerek birisini öldüremezdi.
"Silahı karnına boşalttı."
"Yapamaz." Diyebildim sadece.
"Yaptı, üzgünüm bu gerçe-"
"Yapmaz!" Ani çıkışımdan irkilmişti. "Yapamaz anladın mı o bunu yapamaz!" heceleyerek beğırdığımda bağıra çağıra ağlayıp çırpınıyordum. Oturduğum sandalye devrilmek üzereyken Kuzey biranda beni kollarıyla sardı. Daha sinirimi üzerimden atamamışken bunu yapamazdı.
Melek'in katili bana dokunamazdı!
"Yeter! Bırak beni istemiyorum senin bana dokunmanı, sal beni seni görmek istemiyorum." Sesim sonlara doğru kısılmıştı. Bağıra çağıra ağlayıp çırpınmaktan başka bir şey yapamıyordum.
Burnuma kapanan bir bez ile korkuyla derin nefes almıştım. Almamalıydım. Bilincim yavaşça kapandı. Kuzey'in kolları arasında sürdürmeye çalıştığım çırpınmayı yapamadım. Sanki her yerim uyuşmuştu.
Gözlerimi araladığımda hiç bilmediğim bir bahçenin çimenlerine uzanmış haldeydim. Vücudumun her yeri ağrıyordu özellikle omzumda nedensiz bir acı vardı. Omzumu ovalarken elimin üstüne bir el geldi ve korkuyla arkamı döndüm. Onu gördüğümde dehşete kapılmış gibi gözlerine bakıyordum.
"Rüyanda beni görmek hoşuna gitmedi galiba."
Tirip atar gibi söylemişti. Tam da Melek'e yakışacak şekilde...
"Ölü birini gördüğüm için korkmam gayet normal değil mi?"
"Haklısın, ölü birini bende yaşarken görseydim korkardım."
"Bir şey soracağım."
"Zihnin ne isterse onun cevabını vereceğim unuttun mu? Sonuçta şuan sen beni hayali olarak kendin konuşturuyorsun. Ama çok istiyorsan sor."
"Hayellerimde bile bu kadar masum olan kız nasıl küçükken bir cinayet işleyebilir ki?"
"Herkesin içinde bir şeytan vardır Mavi. Zihnin bile bunu kabul ediyor, ama sen tam bir aptal gibi kalbinle hareket ediyorsun. Unutma sadece aptallar kalbiyle hareket eder, sen aptal olmamalısın. En basiti, ondan kanıt isteyebilirsin, benim birini öldürüp öldürmediğimi kanıtlamasını isteyebilirsin."
"Ya kanıtlarsa, ya sen bir katil çıkarsan? Ben o zaman ne yapacağım?"
"Ona inanacaksın başka çaren var gibi gözükmüyor."
Dedi ve arkasını dönüp bahçeden çıktı. Zihnim ile hareket etmeliyim.
Yattığım yerden sık nefesler eşliğinde doğruldum. Bir rüya bu kadar gerçekçi olamazdı. Sanki rüyadan daha fazlasıydı, zihnim beni kendinden korumak istiyordu sanki. Kalbime uymamı istemiyordu açıkça.
Kapıyı çalıp içeri giren kişiye baktım. Kuzey'di.
"Gelebilir miyim?" göz devirerek karşılık vermekten başka bir şey yapmadım. "Sana dokunmamadan mı korkuyorsun." Yumuşak bir ses tonuyla konuşuyordu, ama sinirim yatışmayacaktı. Yani buna imkan bile yoktu.
"Hayır." Donuk bir ses tonuyla verdiğim cevapla kafasını aşağı yukarı sallayıp yatağın kenarına oturdu.
"Niye bu kadar tepki verdin o zaman?"
Bir süre onun gözlerine baktım. "Sen Melek'in katilisin unuttun mu?"
"Sana anlattıklarımdan sonra onu nasıl savunabiliyorsun?"
"Onu savunuyorum, ve sen elime bir kanıt sunana kadar da savunmaya devam edeceğim."
"Kanıt istiyorsun yani. Tamam." Dedikten sonra ayağa kalktı ve odanın köşesindeki dolaba doğru gitti ve kapakları aralayıp bir CD çıkarttı.
"İçinde cinayeti işlerken ki görüntüler var." Deyip CD'yi önüme bıraktı. "Ben içerden bilgisayarı getireyim." Dedi ve odadan çıktı.
İzlemeye korkuyordum...
İçeriye elinde bir bilgisayar ile geldi ve yatağa bağdaş kurarak oturdu. Bilgisayarı açıp CD'yi yerine taktı. Önümüze kamera kayıtları açıldı.
Tarih: 23.05.2010
Saat: 22.55
13 yaşındayken, doğum gününden iki gün öce işlemişti bu cinayeti...
13 yaşında küçük temiz bir kızdı, ama 14 yaşında küçük kirli bir kızdı. Ve benim bundan haberim bile yoktu...
Genel olarak karşısında ki çocuğa, yani Yusuf olduğunu düşündüğüm kişiye, bağırıp çağırıyordu. Yusuf ise sessizce onu dinliyordu. Bir anda Yusuf'un yakasına yapıştı ve onu sarsmaya başladı. Yusuf onun bileğini tutmuş yakasından ayırmaya çalışıyordu, Melek ise gözü dönmüş gibiydi.
O benim tanıdığım Melek'e hiç benzemiyordu. Sanki o başka birisiydi...
Bu seferse yakalarını bırakıp elini pantolonun beline attı. O silahı çıkardı... bütün şarjörü Yusuf'un karnına ve göğsüne boşalttı...
Kuzey bilgisayarı kapattı ve yüzümü kendisine çevirdi. Dolu gözlerle ona baktım, ağlamamak için bedenimi kasıyordum.
"İnandın mı şimdi?" onunda sesi titrek çıkmıştı.
Cevap veremedim sadece sustum. "Sende aynı şeyi yaptın, sende Cem'i öldürdün. Peki şimdi sana ne yapayım?"
Susmaya devam ettim. Haklıydı...
"Öldüreyim mi, yoksa seni buraya mı hapis edeyim?"
Çözmedi... Katil olmak her şeyi çözmedi Melek...
BÖLÜM SONU
