Bölüm 9

-Ara bölüm- Pazartesi sabahı koridor kalabalıktı. Ali üst sınıfın koridorundan aşağıya inmiş, kendi sınıfına doğru ilerliyordu. Kafasında hâlâ dünkü olay vardı. Zeynep’in küçük kıza sarılışı gözünün önünden gitmiyordu. Tam köşeyi dönerken Zeynep de yan sınıftan çıkıp hızla merdivenlere yöneldi. İkisi aynı anda çarpıştı. Defterler, kalemler yere saçıldı. Zeynep — Neden önüne bakmaz ki bir insan! Ali: — Senin yoluna mı bakayım, defterlerine mi, gözlerine mi karar veremedim… Zeynep’in yüzü değişti, hemen defterini kaptı: — Hiç komik değil. Ali rastgele bir defteri kaptı. — Bu bende kalıyor o zaman. Zeynep şaşkınlıkla Ne zamandır eşyalarıma el koyma yetkin var senin?! Ali gülerek ekledi: — Öğle arasında alırsın, yemedim. Belki o zamana kadar üstüne bir şiir bile yazarım. Zeynep’in gözleri kocaman açıldı: — Sakın yazma! Ali kendi sınıfına doğru yürüdü. Zeynep arkasından bakarken yüzünde hem öfke hem de farkında olmadan bir gülümseme vardı. Ayşe kulağına fısıldadı: — Bence şiir yazsa hiç fena olmaz… Zeynep korkuyla sıçradı Sen nerden çıktın be?! Öğle arasında Zeynep Ali'nin sınıfına gitti. Ali'nin başına kadar gelip: — Defterimi ver. —Sahibesi geldi. Amma da kıymetliymiş. — Ali, dalga geçmeyi bırak da ver şunu. Ali bir anda defteri havaya kaldırdı. – Alabilirsen al bakalım – HİLE! – Ben alırsın dedim veririm demedim ki Zeynep Ali'nin omzuna elini koyup zıpladı. Ali dengesini kaybetti. Yere yapıştı. Zeynepse halinden memnundu. Ali: AY ALLAH Napıyon ya! "babayyy!" gülerek uzaklaştı. Ali dengesini toparlamaya çalışırken yanındaki Burak kahkahaya boğuldu. Burak: — Düştün sanki abi Ali hışımla arkadaşlarına baktı, ama yüzündeki gülümseme kaybolmuyordu. Zeynep’in “Babaay!” diye gidişi aklından çıkmıyordu. İster istemez kıkırdadı. Zeynep sınıftan çıktı. Yüzünde Zafer gülümsemesi vardı. Kendi kendine kıkırdıyor, Ali'ye galip gelmekten zevk alıyordu.Zehra ve Ayşe o sırada oralardaydı. Zehra dayanamadı zeynepin yanına gitti. Kapşonundan tutup kendisine çevirdi. "Aa, Zehra! Merabaa" "Zeynep, hiç kız gibi değilsin ha. Birisinin senden hoşlanmaması için elinden geleni yapıyorsun resmen. Senin özellikle Ali'nin önünde daha temkinli davranman lazım. Ali’ye böyle davrandıkça çocuk senden kaçmazsa ben bir şey bilmiyorum." Zeynep aniden gelen bu yargılamayı duyunca köpürmüştü. Hızlı hızlı konuşmaya başladı. "Ne diyorsun sen ya!? Hem ne var yani benden soğuyacaksa. Soğuyacaksa soğusun yani banane. Beni böyle sevmeyecekse sevmesin zaten!" Bunları söyledikten sonra içinden geçirdi.“Ama neden içim sıkışıyor ki benim” Aynı hararetle devam etti. "Kendimi Ali için falan değiştirecek değilim. Çok meraklı değildim zaten ona da!" Nefes bile almıyordu. Ali bu konuşmaların bir kısmını sınıftan çıkacakken duymuştu. Neyden bahsedildiğinş anlamıyor, ama olay da kendisi olduğunu biliyordu. Kızlar yemekhaneye indiler. Yemek yerkerken Zeynep yemeği üzerine bulaştırdı. – Ay naptım ya ben. 3 yaşında çocuk gibi. Zehra ıslak mendil uzattı – Al. En azından bir kız olarak yanında peçete falan taşı. Bu son laf Zeynepin içine oturmuştu. Zehra'nın da amacı oydu zaten. Zehra lafı özellikle burada bırakmıştı. O akşam Zeynep'in akında aynı soru vardı. "Benden soğur mu cidden?.."