Ceyda'nın kalbi deli gibi atıyordu. Ormandan gelen fısıldamalar, kulaklarında yankı yapıyordu: "Yardım edin…" Korku, her hücresine nüfuz etmişti. O an ne yapacağını bilemedi. Gizem’in, Beril’in korku dolu bakışları da ona eşlik ediyordu. Bir şeyler vardı, bir şey çok yanlış gidiyordu.
“Hadi, geri dönelim,” dedi Beril, sesi titreyerek. “Bu gerçekten fazla! Bir hayalet falan mı? Yoksa bir şey bizi izliyor mu? Artık dayanamıyorum!”
Gizem, hala elleriyle dizlerini sıkarak, derin bir nefes aldı. “Bunlar… sadece korku, Beril. Bizi korkutmaya çalışan bir şey olmalı. Ama bu kadar karanlık… buradaki her şeyin bir anlamı olmalı.”
Ceyda'nın gözleri karanlığa kaymıştı. Sanki ormanın derinliklerinden biri, onlara doğru bir şeyler söylüyordu. Bir şeyin varlığını hissedebiliyordu, ama neydi bu şey? Yavaşça, elleriyle ağacın kabuğuna dokundu. Hızla geri çekildi, çünkü bir anda o soğukluk tekrar bedenini sardı. Bir yandan da zihnindeki sesleri duyuyordu: “Burada… Burada…”
“O kadar yakın… ama hala ulaşamıyoruz.” Ceyda, kendini yavaşça bir adım daha attı. Hissediyordu, bir şey bekliyordu.
Gizem, gözlerini Ceyda'ya çevirdi. “Ceyda, ne oluyor? Bizi bu kadar korkutma, lütfen…”
Ama Ceyda, ona cevap veremedi. Gözleri o an bir noktada sabitlendi. O siluet, çok belirginleşmişti. Karanlıkta, ona doğru adım atıyordu.
Ve o siluet, bir anda adımlarını hızlandırarak onlara doğru geldi. Bir anlığına, Ceyda'nın nefesi kesildi.
“Ceyda!” Beril bağırarak ona doğru koştu. Ceyda’nın sırtındaki soğuk teri hissedebiliyordu. “Ne oluyor? Ceyda, sakın gitme!”
Ceyda, gözlerini bir an daha siluete kilitledi. Bir adım daha atarak…
Ve o an, bir şey fark etti. O figür, o siluet… Yavaşça, karanlıkta bir şeyleri hissettirdi. Onun da gözleri vardı. Ama başka bir şey vardı, ne olduğunu kimse anlayamıyordu.
O an birdenbire, Ceyda’nın kafasında yoğun bir baş ağrısı patladı. Zihninin derinliklerinden gelen bir ses, tamamen parçalayıcıydı. Kendisini kaybolmuş hissediyordu. Başında korkunç bir uğultu vardı, adeta zihnini saran bir karanlık vardı. “Beni takip et... buradayım... hep buradayım...”
“Ceyda!” Beril’in bağırışı, o an hiç duyulmuyordu. Sanki her şeyin yankıları vardı. Beril’in sesine odaklanarak, Ceyda başını sağa sola salladı. Zihnindeki sesler bir an daha güçlüleşti, ama o sesin ne olduğunu çözmeye çalışırken, Ceyda’nın gözleri donuklaştı.
Birden, her şey oldu. Gözlerinin önünde, ormanın derinliklerinden gelen siluet belirginleşti. Ama o siluet, artık bir insan gibi değildi. Kafası bulanık, yüzü tamamen belirsizdi, ama bir şey vardı ki o silueti daha da korkutucu hale getiriyordu. Sanki her bir parçası kaybolmuş, yok olmuştu. Zihni bulanıyordu, o varlık, içinde bir korku çığlığı uyandırıyordu.
Gizem ve Beril, Ceyda’yı zorla çekmeye çalıştılar. “Ceyda! Gel, gitmeliyiz!” dediler.
Ama Ceyda, hala o varlığı izlemeye devam ediyordu. Bir anlık bir boşlukta, zihninde bir uyarı belirdi: “Geri çekil.”
Ceyda, sonunda uyanmış gibi hissetti. Gözlerini araladı, ama yine de kafasında çınlayan o ses vardı. “Beni takip et…”
Hızla Beril ve Gizem’in ellerini sıkarak, “Hadi! Hemen buradan çıkmamız gerek!” dedi.
Gizem, korkuyla, “Ceyda, ne oldu sana? Ne duyuyorsun?” diye sordu.
Ama Ceyda bir şey söylemeden, hızla geri çekildi. Adımlarını hızlandırarak, ormandan çıkmak için yön değiştirdi. Fakat, sanki her şey onları takip ediyordu.
Ve o an, yine bir şey duydu. O karanlık fısıldama, yakındı. “Buradayım…” Ve bu kez, ses daha netti.
Gizem ve Beril, Ceyda’nın peşinden hızla koşarak ona yetişmeye çalıştılar. Ama bir şey vardı… Ceyda’nın gözlerinde, bir şeyin değiştiğini hissedebiliyorlardı. Ne kadar derin bir korku vardı içlerinde, ne kadar başlarını döndüren bir şeydi…
Her şey, her şey çok derinleşiyordu.
Ceyda, en derin korkularına doğru yol alıyordu. Ama aynı zamanda, bir gizemle birlikte kayboluyordu. O korku, onun zihnini tamamen ele geçirmişti.
Ne kadar kaçmaya çalışsalar da, bir şey vardı… Karanlık, onları her adımda izliyordu.