Günler geçti.
Bir sabah, babaanne mutfakta Zeynep’e sessizce söyledi:
“Hazırlık yapın… misafir gelecek.”
Bu cümle evde ne anlama geldiğini herkes biliyordu.
Sonay anladı.
Hiçbir şey sormadı.
O gün saçını taradı, sessizce oturdu. Lale onun yanına geldi.
“Kim bunlar?” diye fısıldadı.
Sonay cevap vermedi.
Zeynep ise kapıya bakıyordu. Dişlerini sıkmıştı.
Misafirler geldi.
Erkek tarafı.
Konuşmalar yapıldı. Çaylar içildi. Sonay çağrıldı. Odaya girdiğinde herkes ona baktı. Sanki bir insan değil, bir eşya gibiydi.
“Başını kaldır,” dedi dede.
Sonay yavaşça kaldırdı.
“Beğendin mi?” diye sordular adama.
Sonay’ın fikrini soran olmadı.
Akşam olduğunda karar verilmişti.
Sonay evlenecekti.
O gece üç kardeş aynı odadaydı.
Kimse konuşmuyordu.
Sonra Lale dayanamayıp fısıldadı:
“Gitmek zorunda mısın?”
Sonay uzun süre cevap vermedi.
Sonra çok kısık bir sesle:
“Ben zaten hiç gitmedim ki…” dedi.
Bu cümleyi Lale anlamadı.
Ama Zeynep anladı.
Ve o an Zeynep’in içindeki şey kesinleşti.
Düğünden önceki akşam…
Ev kalabalıktı. Masalar kurulmuştu. İnsanlar konuşuyor ama kimse gerçekten bir şey söylemiyordu.
Sonay sofradaydı. Yanında dede.
Zeynep karşısında. Lale ise Sonay’ın hemen yanında oturuyordu.
Lale sürekli Sonay’a bakıyordu. Bir şey söylemek istiyordu ama ne diyeceğini bilmiyordu.
Zeynep hafifçe eğildi, Sonay’ın kulağına bir şey fısıldadı.
“Hatırlıyor musun dereyi?”
Sonay bir an durdu.
Sonra… çok hafif bir gülümseme oldu yüzünde.
Ve ardından küçük bir kahkaha çıktı.
Çok kısa.
Ama yeterliydi.
Sofra sustu.
Dede yavaşça başını çevirdi.
“Odana git.”
Ses sakindi.
Kimse hareket etmedi.
Sonay başını eğdi. Kalktı. Sandalyenin sesi bile fazla geldi o an.
Lale elini uzatmak istedi ama yapamadı.
Sonay yürüdü. Kapıyı açtı. İçeri girdi.
Kapı kapandı.
Dakikalar geçti.
Kimse konuşmadı.
Sonra…
İçeriden gelen o ses.
Kısa. Sert.
Lale’nin kalbi yerinden fırlayacak gibi oldu.
“Sonay…” dedi.
Koştu.
Kapıyı açtı.
Zeynep arkasından geldi.
Sonay yerdeydi.
Hareketsiz.
O an zaman parçalandı.
Lale dizlerinin üstüne çöktü. Ellerini nereye koyacağını bilemedi.
“Abla…” dedi, sesi çıkmıyordu.
Zeynep donmuştu. Gözleri açıktı ama hiçbir şey görmüyordu sanki.
Evde bir hareketlenme başladı. Sesler yükseldi. Ama Lale hiçbirini duymuyordu.
Sadece Sonay’ı görüyordu.
Ve o an… bir şey kesin olarak değişti.
Bölüm sonu