Rex***
Ne yaptım ben ona böyle? Ne hâle getirdim? O neşeli, hayat dolu, kendisi için çırpınan kızı katlettim. O cehennemden çıkan bir insan kafayı yer. Ama o dimdik durup küçük sıyrıklarla atlattı. Benim cezam çok daha ağır olmalıydı. Her ne kadar böyle olmasını istemesem de sebebi bendim. Ona dokunmaya bile kıyamıyorken ben ona...
Bununla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. Onu çok seviyorum, canımdan bile çok. Şuan canımı istesin hemen yoluna feda edeyim. Beni içine çeken bakışları, bana karşı gelen cesur hareketleri, sinirli hâlleri... Hele o utanışı... İçime sığmayan bu aşkla ne yapacağımı bilmiyorum. Ben sevdikçe o zarar görüyordu. Şimdiki hâlini gördükten sonra kafama tek mermi sıkasım geliyordu.
On günlük anlaşmanın sonunda ona her şeyi anlattım. Anlatmasam çevremdeki sırtlanlar onu benden uzaklaştıracaktı. Benden duymalıydı. Tüm gerçekleri ben anlatmalıydım ona. Tükenişini, yok oluşunu, hayal kırıklığını görmek beni bitiriyordu. Dokunmak istiyordum, beni hissetsin istiyordum ama ona yaklaştıkça ters tepiyordu. Ağzımdan çıkanlar delirmesine yetmişti.
"Tek suçum seni sevmek ve istemek miydi? " Bunu duyunca delirmişti.
"Keşke beni hiç sevmeseydin, Beni istemen hayatımın kaymasına sebep oldu."
Bu sözleri aklıma kazıdım. En ağır gelense son söyledikleriydi:
"İznim olmadan dokundular bana."
Bu, dünyadaki en berbat histi. Göğsümü yumruklarken ruhunun çektiği acı bedenine fazla geldi ve kollarıma yığıldı, ne yapacağımı bilemedim; onu odaya taşıdım. Başında beklerken berbat haldeydim. Annemin ölümünden sonra ilk defa göz yaşım içimi yakarak akmıştı. Hayatım boyunca beni ağlatabilen ikinci kadındı. Uyanışı ise azap dolu bakışlara ve sürgün yememe sebep oldu. Gitmek istiyordu, benden uzaklaşmak , belki de uzun bir süre görmemek... Gitmesine izin vermeyince terasa gitti ve korkuluklara tırmanırken son anda tutmuştum onu. Beni görmeme pahasına kendini atacaktı. Acısı hayal kırıklığı bu denli derin ve fırtınalıydı. Bunu sonunda anlamıştım. Ve kendi infaz emrimi kendim verdim. Belki onu göremeyecektim ama o yaşayacaktı en azından...Onu dışarıdaki kötülüklerin içine atamazdım. Hayatıma girmişti ve benim olmuştu. Düşmanlarım ona olan zaafımı keşfetmişti, ona zarar vereceklerdi. Benden alacaklardı. Beni affetmese de, yaşıyor, nefes alıyor olduğunu bilmek benim için umut kırıntısıydı. En büyük azabım ondan uzak kalmaktı. Ben de o umut kırıntısına tutunmak zorundaydım.
Üç gün... Üç gündür tek lokma yememiş, bir damla su içmemişti. O da annem gibi ellerimden kayıp gidecek miydi? Evden ayrılmadan Rena'yı tembihlemiştim ama inatçıydı, asiydi. Tek lokma yememeye yemin etmiş gibiydi. Sanki ölüm orucu tutuyordu. Her gün biraz daha ölüye döndüğünü duymak beni günden güne yok ediyordu.
Bir de düşmanlarım tarafından canıyla köşeye sıkıştırılmak;gözümün dönmesine,kendimi kaybetmeme neden olmuştu. Bugünkü krizin sebebi de buydu. Onu kaybetme ihtimali delirmeme ve her yeri ve kendimi darmadağın etmeme sebep olmuştu. O yaşasın ben düşmanlarımın maşası olurdum. Bu önemli değildi. Ama kendini aç bırakıp ölmesi benim sonum olurdu. Ne kadar bu krizin içinde kaldım, bilmiyorum. Onun sesini duymayı hiç beklemiyordum. Her zaman ki asi tavrı bile bana can suyu olmuştu.
"Rex!" demişti. O ses hayatımda duyduğum en güzel sesti.
"O kızı daha fazla üzmeye devam edersen bu defa kimse seni elimden alamaz!"demişti. Razıydım ölümüm onun elinden olsun ama benden gitmesin ne yapsa ne dese razıydım.
Bu tehdit bile bana nefes aldırmıştı. Onu çok özlüyorum. Onsuz olmak, ona dokunamamak yüreğimdeki boşluğu büyütüyordu. Kokusunu içime çekmek bir yere kadar beni dizginlemişti ama ona dokunma ihtiyacım geçmiyordu. Ekmek gibi, su gibi bir ihtiyaç hâline gelmişti.
Ne ara bu kadar içime işledi, ne ara bu kadar 'ben' oldu, anlayamıyorum. Hele ki o da artık bana karşı boş değilken... Artık bu hisler tek taraflı değilken ondan ayrı düşmek; cehennemde kalmakla eş değerdi.
Sebep olduğum cehenneme şimdi ben düşmüştüm. Ve tek çıkışım karların içinden güçlükle çıkmayı başaran bir Kardelen Çiçeği'ydi...