"Kayra abime söz verdim.Kardelen'i yalnız bırakmayacağıma dair gitmeden önce söz verdim. Kardeleni kabuslarından uyandıracağım. Onu ayakta tutacağım. " Üç gün boyunca gördüğüm kabuslardan uyandıran Rena'ydı. Her gün başıma dikilip beni kontrol etmesi;abisinin emanetine verdiği değeri gösteriyordu. Onun bu hali beni mahvediyordu. Elimi yüzüne götürüp çenesinden tutup yüzüme bakması için kaldırdım. "Bak ben iyiyim. Uyanığım da. Söz veriyorum sen gidip gelene kadar Kayra ile burada oturup seni bekleyeceğiz. Eğer gitmezsen kendimi kötü hissederim. Lütfen daha fazla ağlayıp beni suçlu gibi hissettirme." Biraz rahatlamış göz yaşlarını silmişti.
"Şimdi git hazırlan ve abinin yanında ol."Sözüm bittiğinde başını onaylayarak salladıktan sonra kapıdaki adamların yanına gidip korumaları iki katına çıkardı. Daha sonra içeri yönelip hazırlanmaya gitti. Yirmi dakikanın ardından aşağıya inip yanımıza geldiğinde bana yaklaştı.
"İletmemi istediğin bir şey var mı? " Dediğinde başımı yanlara çevirdim ve bu hayır demekti. Rena " Tamam o zaman ben gidiyorum."Dedikten sonra araçlardan birine yerleşip dört korumayıda kendiyle götürüp. Evden çıktılar. Biz Kayra ile baş başa kalmıştık. O da üzgün görünüyordu ama Rena kadar değildi. Sanki onu etkileyen başka şeyler var gibiydi.
" Kayra iyi misin? "Başını kaldırıp bana baktı ve bir şey anlatmak ister gibi bir hali vardı.
"Sanırım ikimiz aynı kaderi paylaşıyoruz. İkimiz de öz ailesinden darbe yedi ve değersizleşti." Ne demek istediğini anlamaya çalışıyordum.
"Benim ailem beni çöp kutusunun önüne, seninkiler ise seni cehennemin içine attılar."
Söyledikleri beni sarsmıştı. Onun gibi eğlenceli ve tatlı bir çocuğun içinde yaşadığı dipsiz kuyunun farkında olmam... Sadece benim başıma kötü şeyler gelmediğini bana hatırlatıyordu. Biz bir çatının altındaki yaralı ruhlardık.
" Kayra ne diyorsun? Bu gerçek mi? "Başını yukarı aşağı sallayıp, sözlerini onaylıyordu.
"Rena ve Rex. Onlar biliyor mu?"
"Beni üzmemek için sakladıklarını biliyorum. Bunu onlara hiç yansıtmadım. Annem, babam tarafından tutsak edilince onu göremiyordum. Ona düşkündüm.Ben de çocuk aklı işte, odasına girdim ve ondan bana hatıra olacak, gece koynumda kokusuyla yatabileceğim, annem kokan bir eşyasını ararken çekmecede kıyafetlerini karıştırırken bir günlük buldum. Birkaç sayfa okuyup benimle ilgili olduğunu görünce sakladım. Babam benzin kutusunu almaya gittiğinde fırsat bulup göğsüme saklamıştım. İyi ki de sakladım; annemden bana kalan tek gerçek, tek eşya o oldu. Bu sayede onlara nasıl geldiğimi öğrendim." İsimlerinin farklı olması, onlara benzememesi dikkatimi çekmişti ama, böyle bir şey beklemiyordum.
"Her yıl annemin ölüm yıl dönümünde açıyor baştan aşağı okuyup öz olmayan bir anne ve öz olan anne arasındaki büyük farkı ve annemin benim için yaptığı fedakarlığı görüyordum. Çocuğuna veya başkasına karşı iyi ve merhametli olmanın, kan bağıyla hiçbir ilgisi olmadığını ikimizin hayatıyla da kanıtlanmış olduğunu görüyoruz. Önemli olan insan olmaktır, sadece."
O kadar haklıydı ki! Beni yakan öz ailemdi. Ona sahip çıkanlar ise bambaşka insanlardı. İnsan olmak ve vicdanlı olmaktı asıl mesele.
"Çok haklısın canım. Asıl mesele merhametli olmak, insan olmak. Senin adına çok üzüldüm. İyi bir anne bulup onu kaybetmek senin için zor olmalı. Umarım bundan sonrası senin için iyi ve güzel olur. "
"Umarım dediğin gibi olur. Yengecim. "
"Söyleme artık şu kelimeyi." Bana attığı küçük bir tebessümden sonra,
"Peki bundan sonrası için...yani geleceğin için bir planın var mı? Bir hedef belirledin mi kendine?" İçim yanıyordu ama üstünü kapatmalıydım. Kalbimin sızısını kamufle etmeliydim. Belki kendimi kandırıyordum ama yapacak bir şeyim yoktu. Dikkatimi Rex'ten almalı aklımdan onun varlığını gölgelere saklamalıydım.
"Aslında bir amacım, hedefim vardı ama, abime çok meslek gibi gelmiyor. Abim düzgün bir mesleğimin olmasının daha iyi olacağını söylüyor. Müzikle uğraşmak istemem ona basit geliyor."
"Bence mutlu olacağını düşündüğün şeyi yapmalısın. Abini boşver. Sen ne istiyorsan onu yap. Neticede herkes kendi hayatını, kararlarının sonucunu yaşıyor."
"Öyle tabii." Benim için yurt dışı planı var ama bu ara aklı başında değil."
Konuşmamız bittiğinde Rena aklıma takılmıştı. Kayra ile konuşmamız yarım saati bulmuştu.
"Canım Rena'yı arar mısın, varmış mı? Aklım kaldı... "
