Gece saat dokuzda beş arkadaş okulun önünde buluştu.
Eski bina karanlıkta daha da korkutucu görünüyordu. Duvarlar çatlamıştı, camların çoğu kırılmıştı.
Kapı gıcırdayarak açıldı.
Gıcırtttt…
İlayda elindeki telefonun fenerini açtı.
Koridor toz içindeydi. Eski sıralar devrilmişti. Duvarlarda solmuş resimler vardı.
Bir anda…
Tak… tak… tak…
Koridorun sonunda ayak sesi duyuldu.
Ayşe hemen İlayda’nın kolunu tuttu.
“B-birisi var!”
Ama kimse görünmüyordu.
Suna cesaretli davranmaya çalıştı.
“Muhtemelen rüzgâr.”
Tam o anda…
Üst kattaki sınıflardan biri kendiliğinden kapandı.
BAM!
Hepsi sıçradı.