Karanlık Gün Doğarken

Etraf kan gölüne dönmüştü. Kılıçlar, oklar havada uçuyordu. Acı çığlık sesleri yükseliyor, her biri kafamın içinde yankılanıyordu. Masum, hiçbir şeyden haberi olmayan canlar acımasızca hayatlarına veda ediyorlardı. Gökyüzü kan kırmızısına bürünmüştü. Gök gürlüyor, hava aydınlanıyordu. Yağmur yerleri delercesine deli gibi yağmaya devam ediyordu. Gökyüzü bizim üzerimize nefretini kusuyordu sanki. Ne olduğuna bir türlü anlam veremiyordum. İlk defa bu kadar güçsüz ve saf dışı kalmıştım. Çığlıklar arttıkça gücüm daha da azalıyordu. İçten içe yok oluyordum...