Sınır boylarındaki çatışmalar, Vesper’ın reddedişine rağmen durmak bilmiyordu. İsyancı gruplar ve kontrolsüz paralı askerler her iki tarafın köylerini de yakıp yıkmaya devam ediyordu. Saray konseyi ve her iki krallığın yaşlı lordları nihai bir karar almak üzere tekrar toplandı. Tek bir çözüm yolu kalmıştı: Siyasi bir evlilik.
Vesper, kule odasındaki masada duran ağır antlaşma metnine bakıyordu. Şartlar netti; Sınır Krallığı ile Alistair’in krallığı resmi olarak birleşecek, iki taraf da toprak bütünlüğünü koruyacak ve savaş derhal son bulacaktı. Ancak bunun tek bir bedeli vardı: Vesper ve Alistair evlenmek zorundaydı.
"Bu tamamen bir formalite," dedi Alistair, odanın kapısında belirerek. Üzerinde sade bir pelerin vardı ve gözleri Vesper’ın üzerindeydi. "Sadece kağıt üzerinde bir evlilik olacak Vesper. Sınırları silmenin, kanı durdurmanın başka yolu kalmadı. Ne sen benim karım olacaksın ne de ben senin kocan. Sadece halklarımızın gözünde tek bir krallık gibi duracağız."
Vesper elindeki tüy kalemi sıktı. İçinde büyük bir çatışma yaşanıyordu. Alistair’e karşı hissettikleri tamamen yok olmamıştı, hatta ona karşı içinde bastırmaya çalıştığı tuhaf bir çekim vardı ama bu evlilik kararı ona kısıtlanmışlık hissi veriyordu. Yine de halkının daha fazla ezilmesine göz yumamazdı.
"Kendi odalarımız olacak," dedi Vesper, başını kaldırıp doğrudan Alistair’in gözlerine bakarak. "Hiçbir duygusal veya fiziksel beklenti olmayacak. Bu sadece bir antlaşma."
"Kabul," dedi Alistair hiç tereddüt etmeden.
Ertesi gün, şatonun kasvetli şapelinde sade bir tören düzenlendi. Ne neşeli müzikler çalındı ne de kutlamalar yapıldı. Vesper, gri ipek elbisesinin içinde, Alistair ise gümüş detaylı zırh peleriniyle altarın önünde durdu. Yüzükler takıldığında ve yeminler edildiğinde, ikisi de birbirinin gözlerinin içine baktı. Bu bir aşk düğünü değildi; bu, iki gururlu ruhun barış uğruna birbirine zincirlenişiydi.
