Evliliğin ilk haftaları, sarayda soğuk bir sessizlikle geçti. Ancak aynı çatının altında yaşamak, krallığın günlük işlerini birlikte yönetmek iki taraf için de kaçınılmaz bir yakınlaşma yaratıyordu. Alistair ve Vesper, her sabah harita odasında buluşuyor, vergi hesaplarından sınır devriyelerine kadar her şeyi birlikte karara bağlıyorlardı.
Bir akşam üstü, dışarıda kar fırtınası bastırırken çalışma odasında sadece ikisi kalmıştı. Masanın üzerindeki mumlar tükenmek üzereydi. Vesper, önündeki kalın vergi defterlerine bakmaktan yorulmuş, şakaklarını ovuyordu.
Alistair, kendi masasından kalkıp Vesper’ın yanına geldi. Elinde dumanı tüten sıcak bir bitki çayı kupası vardı. Kupayı yavaşça kadının önüne bıraktı. "Çok fazla çalışıyorsun," dedi yumuşak bir sesle. "Krallık bir günde kurtulmaz, Vesper."
Vesper başını kaldırıp adama baktı. Alistair’in gözlerindeki o yorulmak bilmez sabır ve şefkat, prensesin savunma mekanizmalarını yavaş yavaş aşındırıyordu. Adam, verdiğin söze sadık kalmış, ona asla yaklaşmaya çalışmamış, her zaman saygılı bir mesafede durmuştu. Ama bu saygılı duruş, tuhaf bir şekilde Vesper’ın içindeki arzuyu ve merakı daha da artırıyordu.
"Halkım bana güveniyor," diye mırıldandı Vesper, kupayı ellerinin arasına alarak sıcaklığını hissederken. "Başarısız olamam."
Alistair hafifçe gülümsedi. "Tek başına değilsin artık," dedi ve yavaşça kadının sandalyesinin arkasına geçip ellerini Vesper’ın omuzlarına koydu. Dokunuşu o kadar nazik, o kadar hesaplıydı ki Vesper bir an nefesini tuttu. Adamın parmakları kadının gergin omuz kaslarını hafifçe ezerek rahatlatmaya başladı.
Vesper gözlerini kapattı. Geri çekilmek, adama durmasını söylemek istiyordu ama vücudu bu sıcaklığa öyle muhtaçtı ki hiçbir şey yapamadı. İkisi arasındaki o buzdan duvarlar, bu küçük ve sessiz anlarda fark ettirmeden eriyip gidiyordu.
