Halkın isyanı dördüncü günde de devam ederken, Alistair ve Vesper sarayın gizli arşiv odasında muhafız komutanlarıyla bir kriz toplantısı düzenledi. Şehrin dört bir yanına yayılan bu organize öfkenin sadece kendiliğinden gelişen bir halk tepkisi olmadığı açıktı. Birileri bu isyanı paranomik bir incelikle finanse ediyor, köylere altın dağıtarak halkı saraya karşı kışkırtıyordu.
Toplantının ortasında, sarayın istihbarat sorumlusu içeri girerek elindeki mühürlü kaydı Alistair’e sundu. İsyanı çıkaran grubun liderlerinden birinin evinde ele geçirilen bu gizli mektup, Vesper’ın hayatını bir kez daha kökünden sarsacaktı. Alistair mektubu okudukça yüzü kireç gibi beyazladı, ardından bakışları büyük bir öfkeyle sertleşti. Mektubu yavaşça Vesper’a uzattı. Vesper, üzerindeki mührü görünce nefesini tuttu; bu mühür, yıllar önce savaşta öldüğü sanılan öz amcasının kişisel mührüydü.
Mektuptaki satırlar iğrenç gerçeği gün yüzüne çıkarıyordu. Babasının ölümünü planlayan, zehri saraya sokan ve suçu Alistair’in üzerine atarak iki krallığı birbirine kırdıran kişi amcasının ta kendisiydi. Şimdi de yeğeninin düşman kral ile evlenerek barış sağlamasını engellemek için halkı kışkırtıyor, tahtı ele geçirmek üzere fırsat kolluyordu. Vesper’ın elleri titremeye başladı, içindeki hüzün yerini devasa bir nefrete bıraktı. "O ölmeli," dedi Vesper, sesi daha önce Alistair’in hiç duymadığı kadar soğuk ve acımasız çıkarak. "Babama, bana ve halkıma yaptığı bu alçaklığın bedelini ödeyecek." Alistair, kadının elini tuttu: "Birlikte halledeceğiz. O taht avcısı hak ettiği cezayı kendi kanıyla ödeyecek."