İkinci günün sabahında, saray hayatı tüm resmiyetiyle yeniden kapılara dayanmıştı. Ancak Alistair ve Vesper için hiçbir şey eskisi gibi değildi. Büyük Konsey Salonu’nda, krallığın sınır güvenliği ve kış erzakları üzerine yoğun bir harita çalışması yapılıyordu. Masanın etrafındaki lordlar ve komutanlar harita üzerindeki piyonları tartışırken, Vesper haritanın başında durmuş, bölge raporlarını okuyordu. Alistair ise masanın hemen diğer tarafında, resmi pelerinini omuzlarına atmış halde kadını dinliyordu.
Dışarıdan bakıldığında son derece profesyonel ve ciddi bir toplantı gibi görünse de, masanın altındaki gizli dünya bambaşkaydı. Alistair, yanındaki lordların fark etmeyeceği bir zamanlama ile elini masanın altından uzatarak Vesper’ın ipek elbisesinin üzerindeki elini kavradı. Parmaklarını kadının parmaklarına kenetledi. Vesper, cümlesinin ortasında anlık bir duraksama yaşadı, yanaklarına aniden hafif bir kızıllık hücum etti. Boğazını hafifçe temizleyip raporu okumaya devam etmeye çalışsa da, Alistair’in başparmağının elinin üstünde yaptığı o dairesel, yakıcı dokunuşlar prensesin dikkatini tamamen dağıtmaya yetiyordu.
Gece olup da kule odasına çekildiklerinde, gündüz bastırmak zorunda kaldıkları o çekim alanı devasa bir dalga gibi üzerlerine devriliyordu. Alistair, kapıyı kilitlediği an Vesper’ı belinden tutarak kapıya yaslıyor, gün boyu dokunamadığı o kıymetli teni öpücüklere boğuyordu. Ne konuşmaya gerek vardı ne de uzun cümleler kurmaya. Sadece gözlerin buluşması, parmakların birbirine kenetlenmesi ve dudakların tutkuyla birleşmesi yetiyordu. Aralarındaki aşk, uzun yılların getirdiği yalnızlığı ve acıyı her bir dokunuşta tek tek iyileştiriyordu.