Kışın en sert gecelerinden biriydi. Sarayda düzenlenen kış dönümü yemeğinde, lordlar ve leydiler büyük salonda dans edip kadeh kaldırıyordu. Antlaşma gereği Alistair ve Vesper da tahtlarında yan yana oturmak zorundaydı.
Müzik hareketlendiğinde Alistair ayağa kalktı ve elini Vesper’a uzattı. "Bu antlaşmanın bir gereği de halkın önünde tek bir beden gibi durmamızdır, karım. Benimle dans eder misin?"
Vesper, adamın uzatılan eline baktı. Kalbi hızla çarparken elini Alistair’in avucuna bıraktı. Salondaki herkesin gözü onların üzerindeyken masaların arasından geçip dans alanına çıktılar. Alistair bir elini Vesper’ın beline koydu, diğer eliyle kadının parmaklarını kenetledi.
Aralarındaki mesafe sıfırlanmıştı. Vesper, Alistair’in kokusunu, zırhının altındaki o güçlü bedeninin sıcaklığını bütünüyle hissediyordu. Dansın ritmiyle dönerlerken gözleri birbirine kilitlendi. Artık ne etraftaki müzik vardı ne de izleyen insanlar.
"Çok güzel görünüyorsun," dedi Alistair, sesi dansın melodisi arasında sadece Vesper’ın duyabileceği bir fısıltı olarak çıktı.
Vesper’ın nefesi kesildi. "Alistair... Yapma," diye mırıldandı, gözlerini adamın dudaklarından kaçırmaya çalışarak.
"Neyi yapmayayım Vesper? Seni görmeyi mi? Sana bakmayı mı?" Alistair’in eli kadının belini biraz daha sıktı, onu kendine doğru çekti. Aralarındaki çekim öyle bir raddeye gelmişti ki salonun ortasında durup birbirlerine sarılmamak için ikisi de büyük bir irade savaşı veriyordu. Bakışlarındaki o arzu, hiçbir sözün tarif edemeyeceği kadar açık ve tehlikeliydi.