Liyan havaalanına doğru yola çıktı. Havaalanına vardı ve oradaki kalabalığı gördü, uçakları, bavulları, ailesiyle gülen mutlu çocukları... Bunlar film şeridi gibi gözünün önünden geçmişti, başı dönüyordu. Bir sarsıntı geçiriyordu. Tam düşecekken birisi kolundan tutup "İyi misiniz?" deyince kendine geldi. Liyan ona dönüp "İyiyim, başım döndü bir anlığına." dedi ve adam "Peki, geçmiş olsun." diyerek yanından ayrıldı. Liyan gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı ve içeriye doğru yürümeye başladı. Gerekli işlemleri yaptıktan sonra beklemeye başladı. O sırada cebinden çıkardığı kardeşinin telefon numarasına bakıyordu. Dalmıştı. Daha sonra uçağının kalkacağı anonsu yapılınca uçağına doğru yürümeye başladı. Uçağa bindi, yerine oturdu. Uçakta 15 dakika kadar bekledikten sonra uçak kalkışa geçmişti. Yaklaşık 4 saatlik bir uçuştan sonra Fransa'ya varmıştı. Vardıktan sonra bir yere oturup kardeşini aradı. Telefon 3 kere çaldı ve kapandı. İlk başta açılmadı, bir kez daha aradı telefon 2 kere çaldı ve açıldı. Lavin "Merhaba, kiminle görüşüyorum?" dedi. Liyan duraksadı. Hiçbir şey diyemedi. 10 saniye kadar sustu. Kardeşinin sesine alışmaya çalışıyordu. Boşluğa düşmüştü. Lavin tekrar "Alo?" deyince Liyan "Merhaba." diye cevap verdi. "Ben Liyan, Liyan Akça. Siz de Lavin olmalısınız." dedi. Kardeşiyle *siz*li konuşmak çok garip geliyordu. Sanki farklı dünyaların insanlarıymış gibi hissettiriyordu. Lavin "Adımı nereden biliyorsunuz? Soyadımız neden aynı?" gibi sorular sormaya başladı. Liyan "Biz kardeşiz, yani sizi çok küçükken hastalığınızdan dolayı tedavi olmanız için annem ve babam sizi vermek zorunda kalmışlar. Sonra bir koruyucu aile sizi evlat edinmiş. Bunu zaten biliyorsunuz. Ama ailem hakkında çok fazla bilgi bilmediğimizi düşünüyorum bundan ötürü de bir kardeşiniz olduğunu bilmiyordunuz. Koruyucu aileniz bile bilmiyormuş, sizden bir yaş büyük olmama rağmen. Koruyucu ailenizle görüştüm dün. Bana biraz sizden bahsetti. 19 yaşındayım yani aramızda 1 yaş var. Şuan bu söylediklerim size şakaymış gibi gelebilir ama değil. 6 yıl önce anne ve babamı yani anne ve babamızı kaybettim(k). Ve ailemin bana bıraktığı vasiyetinde sizi bulmam söyleniyordu. Ailemi çok sevdiğim ve onlara çok bağlı olduğum için bunu bir görev olarak gördüm. Siz de lütfen beni kırmayın ve buluşalım. Anneniz yani koruyucu anneniz sizin çok büyük ihtimalle Fransa'da olabileceğinizi söyledi ben de Fransa'ya geldim. Şuan Fransa'dayım. Eğer Fransa'da iseniz buluşabiliriz miyiz?" diye devam etti. Liyan'ın ilk başta yaptıği gibi 10 saniye cevap gelmedi. Liyan muhtemelen kardeşinin bu söylediklerini sindirmeye çalıştığını düşünüyordu. Sonra cevap geldi: "Peki, tamam. 1 saat sonra attığım konumda buluşalım." dedi Lavin. Lavin'in bu dönem biraz psikolojik problemi vardı. Koruyucu ailesiyle tartışmasını ve hastalığını atlatamıyordu. Ama aynı Liyan gibi iyi olmaya, güçlü durmaya çalışıyordu.
Yaklaşık bir saat sonra Liyan Lavin'in attığı konuma gitmişti. Bi 10 dakika sonra da Lavin geldi. Liyan Lavin'in profil fotoğrafından onu tanımıştı ve el salladı. Lavin anladı ve yanına doğru yürüdü. Liyan'ın masasına oturdu. ve selamlaştılar. Bir çay bahçesindelerdi. Konuşmaya başladılar. Liyan "Telefonda zaten bayağı bir bahsetmiştim, yüz yüze görüşmenin daha doğru olacağını düşündüm ve sizi buraya çağırdım." dedi. Lavin "Ben gerçekten çok şaşkınım, çok zor bir zamandan geçiyorum, mazur görün." dedi. Liyan "Önemli değil, durumunuzu biliyorum." dedi. Konuşmaya devam ettiler. Liyan kendini tanıttı, hayat hikayesini ve başına gelenleri detaylı bir şekilde anlattı. Daha sonra Lavin de kendinden bahsetti, hayat hikayesini anlattı. Bu sırada birbirlerine alışmaya başladılar. Birbirlerine ne kadar çok benzediklerini fark ettiler. Hem karakteristik gem de fiziki olarak. Daha sonra hobilerinden falan bahsettiler. Birbirlerine iyice ısınmışlardı. Gülüşüyorlardı. Sonra Liyan bir teklifte bulundu: "Ülkemize dönüp benimle yaşamak ister misin? Hem ikimiz de yalnızlığı sevmiyoruz. Ayrıca kardeşiz, birbirimizi daha çok tanıma ve birlikte yaşama fırsatımız olur. Benim de bir evim var, yalnız yaşıyorum. İstersen sen de benim evime yerleşebilirsin. Ailemizin vefatından sonra kendimi yapayalnız ve kimsesiz hissediyordum ama bir kardeşim olduğunu öğrenince resmen hayata yeniden tutundum. Bu zorlukları birlikte anlatabiliriz." dedi. Lavin çok etkilenmişti ve teklifini kabul etti. Artık birlikte yaşayacaklardı. Ayrıca çok iyi bir abla kardeş olacaklarına da eminlerdi. Bu gece Liyan otelde kalacaktı ardından yarın birlikte döneceklerdi. İkisinin mutluluğu ve uyumu da yüzlerindeki ışıltılı gülümsemeden anlaşılıyordu. Ayrıca Lavin ailesi onu bıraktığı için onlara kızmıyordu çünkü bırakmak zorunda olduklarını biliyordu. Sadece içinde bir burukluk vardı. "Neden ben?" diye sorgulamadan edemiyordu. Ama kardeşi gibi her şeye rağmen pozitif bakmayı başarıyordu. Üstelik kardeşini bulmuşken üzülmesi sadece gençliğine yapacağı bir kötülük olurdu. Bunu biliyordu. Liyan kardeşine vereceği zarfı unutmamış ama ülkelerine dönünce kendi evinde ona verecekti. Ona destek olacaktı. Lavin de aynı şekilde. Birbirlerine destek olacaklardı. Onlar sadece bu dünyanın acımasız davrandığı iki güzel, genç, bunları haketmeyen yumuşak kalpli iki kızdı. Ama onların bir yönü daha vardı, güçlülerdi ve birlikte ayağa kalkacaklardı...