Kırmızı alarm ışıkları hâlâ yanıp sönüyordu.
Nehir, karşısındaki adama bakakaldı.
Bu yüz…
Rüyalarında defalarca görmüştü.
Ama hiçbir zaman bu kadar net değildi.
“Sen…”
Adam başını hafifçe eğdi.
“Adım Murat.”
“Yetimhanenin güvenlik sorumlusuydum.”
Kuzey sert bir sesle araya girdi.
“Yalan.”
“Murat o gece öldü.”
Murat acı acı gülümsedi.
“Ölen kişi ben değildim.”
“Benim yerime başka bir ceset gösterildi.”
Nehir şaşkınlıkla sordu.
“Neden?”
“Çünkü yaşayan tanıklar tehlikeliydi.”
Murat, Oda 35’in duvarındaki eski panoya doğru yürüdü.
Panonun üzerindeki sararmış fotoğraflardan birini indirdi.
Fotoğrafta yetimhanenin tüm çalışanları vardı.
Aralarında Aras…
Genç Komiser Kaya…
Savcı Selim…
Ve Murat.
Nehir fotoğrafı dikkatle incelerken en arkadaki silik bir yüz dikkatini çekti.
“Bu kim?”
Murat derin bir nefes aldı.
“İşte her şey onunla başladı.”
“Kim?”
“Yetimhanenin müdürü.”
“Adı…”
Tam konuşacakken alarm sustu.
Oda sessizliğe gömüldü.
Elektrikler yeniden geldi.
Bir ekran kendi kendine açıldı.
Tek satırlık bir mesaj belirdi.
DOSYA: 18 MAYIS 2006
Altında bir video simgesi vardı.
Murat geri çekildi.
“Bunu birlikte izlemeniz gerekiyor.”
Nehir videoyu açtı.
Kamera görüntüsü geceye aitti.
Koridorlarda çocuklar panikle koşuyordu.
Duman henüz yayılmamıştı.
Sonra görüntüde küçük Nehir belirdi.
Kucağında oyuncak ayısı vardı.
Arkasından Kuzey koşuyordu.
Birden koridorun sonundaki kapı açıldı.
Takım elbiseli bir adam bağırdı:
“Denekleri laboratuvara götürün!”
İki görevli Nehir’e doğru yürüdü.
Ama beklenmedik bir şey oldu.
Sekiz yaşındaki Kuzey, görevlinin önüne geçti.
“Nehir’i bırakın!”
Görevli onu itti.
Kuzey tekrar ayağa kalktı.
Bir kez daha Nehir’in önüne geçti.
Sonunda görevliler Kuzey’i zorla sürükleyerek götürdü.
Nehir çığlık atıyordu.
“Kuzey!”
Video burada birkaç saniyeliğine bozuldu.
Görüntü tekrar geldiğinde…
Yangın başlamıştı.
Koridorlar alev içindeydi.
Ve küçük Nehir…
Alevlerin içine doğru koşuyordu.
“Nehir, dur!”
Aras’ın sesi duyuldu.
Ama Nehir durmadı.
Çünkü içeriden bir çocuğun yardım çığlığı geliyordu.
Tam o sırada kamera tavana çevrildi.
Yangının çıktığı ilk oda birkaç saniyeliğine göründü.
Kapısında büyük siyah harflerle şu yazıyordu:
LABORATUVAR – B
Murat videoyu durdurdu.
“Nehir…”
“Resmî raporlarda yangının mutfaktan çıktığı yazıyor.”
“Bu doğru değil.”
“Yangın…”
“…Laboratuvar B’de başladı.”
Kuzey’in yüzü sertleşti.
“Yani biri delilleri değiştirdi.”
Murat başını salladı.
“Hayır.”
“Delilleri yok etti.”
Tam o sırada Oda 35’in bilgisayar ekranında yeni bir dosya açıldı.
Dosyanın adı tek kelimeydi.
VELİLER
Nehir kaşlarını çattı.
“Veliler?”
Murat’ın sesi titredi.
“Akrep’in en büyük yalanı buydu.”
“Nedir?”
Murat gözlerini Nehir’e çevirdi.
“Oradaki çocukların çoğu…”
“…yetim değildi.”
Odanın içindeki sessizlik, söylenenlerden daha ağırdı.