Bölüm 6

Defne gözlerini açtığında kendini karanlık bir odada buldu. Ellerindeki kısıtlama hâlâ vardı, nefes almak için derin derin soluklanıyordu. Gece ilerlemiş, ama içerideki sessizlik neredeyse boğucu bir hal almıştı.Kapı aniden açıldı. Bu sefer odada sadece bir kişi vardı; Aras. Defne gözlerine inanamadı.— “Aras… sen mi?” diye fısıldadı, sesinde hem şaşkınlık hem de umut vardı.Aras adımını içeri attı. Gözleri kararlı ama endişeliydi.— “Evet, ben geldim. Ama dikkat et, burası tehlikeli.”Defne hafifçe başını salladı.— “Onlar… bana zarar vermeye çalıştılar. Ben… ne yapacağımı bilmiyordum.”Aras diz çöktü ve ellerini Defne’nin ellerine yaklaştırdı.— “Sakın korkma. Her şey kontrol altında. Ama önce bana anlatman gerekenler var. Düşmanların ne istiyor?”Defne gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı.— “Bilmiyorum… sadece bilgi almak istiyorlar. Ama ben hiçbir şey bilmiyorum!”Aras başını salladı.— “Biliyorum. Ama bu onların anlayacağı bir şey değil. Bu yüzden dikkatli olmalıyız.”O anda kapı tekrar açıldı. Düşmanlardan biri içeri girdi ve Aras’a bakarak:— “Burada ne yapıyorsunuz? Onu bize teslim etmelisiniz!”Aras soğukkanlı bir şekilde adım attı, sesi sert:— “Onu bırakın. Bu sizin oyununuz ama ben kazanan tarafım.”Düşman adamın gözleri kısıldı, ama geri çekildi. Defne bu sahneyi izlerken hem korkuyor hem de Aras’ın varlığıyla bir nebze rahatlıyordu.Aras Defne’ye döndü.— “Tamam, seni buradan çıkartacağız. Ama önce plan yapmalıyız. Onlar her an dönebilir.”Defne başını salladı.— “Peki… ne yapacağız?”Aras bir süre düşündü, sonra konuştu:— “İlk önce bu odadan sessizce çıkacağız. Korumalar ve kameralar var, dikkatli olmalıyız. Sen bana güven.”Defne derin bir nefes aldı.— “Güveniyorum… ama korkuyorum.”Aras hafifçe gülümsedi.— “Korku normal. Ama korku seni durduramaz. Ben yanındayım.”İkili, odadan çıkmak için sessizce plan yaparken, düşmanların dikkatini dağıtmak için Aras küçük bir cihaz çıkardı. Bu cihaz sayesinde kameralar kısa süreliğine devre dışı bırakılacaktı.— “Tamam… hazır mısın?” diye sordu Aras.— “Hazırım,” dedi Defne, kalbi hızla çarparken.Kapı açıldı ve ikisi sessizce koridor boyunca ilerlemeye başladı. Ayak seslerini kontrol ederek ilerlediler. Her adımda gerilim yükseliyordu, ama ikisi de birbirine güveniyordu.— “Oraya dikkat et! Görünmez bir tuzak olabilir,” dedi Aras, önlerini gözleyerek.— “Ben seni takip edeceğim, panik yapma,” diye ekledi.Defne, Aras’ın sözleriyle cesaret buldu. İçinde hem korku hem de kararlılık vardı. İkili adım adım kaçışı sürdürürken, düşmanların geri dönebileceği her anın farkındaydılar.— “Hadi… neredeyse buradan çıkacağız,” dedi Aras, sessiz bir umutla.Defne başını salladı ve gözlerini kararlı bir şekilde önüne dikti.