Bölüm 5

Heyecan tüm bedenimi ele geçirdi. Bacaklarım korkudan titremeye başlamıştı bile. Heyecanımın, elini bilmem kaç defa kana bulamış mafya lideri ile tanışacağım için mi? Yoksa başıma neler geleceğini bilmediğim için miydi? Bilmiyordum. Ama çok korkuyordum. İvan bir şey söylemediğimi ve sanarım korktuğumu fark etmiş olacak ki."Qorxmağına ehtiyac yoxdur.¹ (Korkmana gerek yok.¹)" dedi, gülümseyerek. "Qorxmuram ki.² (Korkmuyorum ki.²)" dedim, yüzüme sahte bir gülümseme yapıştırırken. Kahkaha atarak "Görünür.³ (Görünüyor.³)" dedi. Yüzüme düşen siyah saç tutamlarımı kulağımın arkasına sıkıştırarak, "hadi ama pakhan'ınızı əsəbləşdirmək istəyirsən?⁴ (hadi ama pakhan'ınızı sinirlendirmek mi istiyorsun?)⁴" diye söylendim. Bir anda cesaret gelmişti bana. Yakışıklı adam önüme geçib, "madam qorxmursan, mənimlə gəl.⁵ (madem korkmuyorsun o zaman beni takip et.)" dedi (gülümseyerek). Birinci kata indik, salon baya genişti ve eşyaların çoğu kahverengiydi. Bu salona eski bir hava katıyordu. Maxsim'in köpeği salonun bir köşesinde mamasını yiyordu. Oldukça büyüktü ve siyah renkteydi. Başını kaldırıp bana baktı ve yeniden kafasını mama kabına gömdü. Bu köpek de bana ürkütücü geliyordu, tıpkı diğer her şey gibi. Çekingen bir sesle "Bana evi gezdirmeyecek misiniz?" diye sordum. "Bu soruyu Pakhana sor." dedi. Heyecanımı atmak için bir soru daha sordum."Bu kale gibi evde kaç kişi yaşıyor?" "Saymadım" Dediyi sözü daha yeni anlamaya çalışıyordum ki, önünde durduğu ahşap kapıyı işaret ederek,"Burası" dedi. "Sen gelmiyor musun?" "Maxsim Azerbaycan dilini biliyor." dedi. Heyecanımı beli etmeden kapıyı açtım... Çalışma masasında oturmuş bilgisayarın ekranına, bir yandan da elindeki kağıtlara bakıyordu. Kızıl sarısı saç tutumları alınına dökülüyordu ve yeşilimsi gözlerinin içinde bir boşluk vardı. Başını kaldırmadan,"Привет, добро пожаловать! (Privet, dobro pozhalovat!) ⁶""(Selam, hoş geldiniz!) ⁶" dedi. Ruscamı yokluyordu galiba. Ne dediyini anlamışdım amma ona, rusca yanıt veremezdim. "Salam.⁷ (Selam)⁷" diye yanıt verdim. Sesimi duyduğu anda başını kaldırıp bana baktı. Yeşilimsi gözleri beni baştan aşağıya kadar süzdükten sonra yüzümde sabitlendi. Korkudan titreyen ayaklarımın üzerinde zorlukla duruyordum. Elindeki kağıtları bırakıp, ayağa kalktı ve bana doğru gelmeye başladı. Gelib, tam önümde durdu. (ciddi bir surat ifadesi ile) "Не лги мне! (Ne lgi mne!) ⁸"(Bana yalan söyleme!) ⁸" dedi. Ne yalanından bahsediyordu? (şaşırmış bir ifade ile) "Başa düşmədi.⁹ (Anlamadım)⁹" diye bildim. "Ты знаешь русский, но притворяешься, что не знаешь? ¹⁰" (Ty znayesh' russkiy, no pritvoryayesh'sya, chto ne znayesh'!)"(Rusca biliyorsun amma kendini bilmiyormuş gibi mi gösteriyorsun? ¹⁰)" Duyduklarımdan şoka uğradım. Bunu nasıl anladı ki? Rusya'ya geldiğimden, bir kez bile olsun rusca konuşmamıştım. Kendimi toparlayarak, "ben sizin söylediklerinizi anlamadım" diye bildim.Yeşil gözlerini kısarak dikkatle gözlerimin içine baktı. Sanarım yalan söylediğimi anlamıştı ve bunun bedelini ödetmeden beni rahat bırakmazlardı. Çalışma masasına geri dönerek, bana oturmamı işaret etti. Ve "yolculuk nasıl geçti?" dedi, anladığım dilde. Galiba inanmışdı. Biraz da üstüme gelseydi, bayılacaktım zaten. İşaret ettiği yere oturup, "Biraz yorucuydu" dedim. " Buraya neden geldiğini biliyor musun Leyla?" "Evet, ama siz ismimi nereden biliyorsunuz?" "Tural'ın tüm aile üyelerini araştırdım." Yani hakkımda her şeyi biliyor. Bir şey söylemeyeceğimi anlamış olacak ki, "Hiç korkmadın mı?" diye sordu. Gerçekten, bu soruyu hiç beklemiyordum. Ona korktuğumu itiraf etmeli miydim? Yoksa cesur bir kız gibi mi davranmalıyım? Hangisini yapmalıyım? Hangisini yapsam canımdan olmazdım? Bu bölümde bazı Rus ve Azerbaycan sözler kullandım. Umarım kafa karışıklığı yaşamamış ve beğenmişsinizdir. Yorum yaparak fikirlerinizi benimle paylaşırsanız sevinirim. Keyifli okumalar dilerim:)