Bölüm 28

Bölüm 27 – Uyanmak Yetmez Hastanedeki ikinci gün… Elif yatağında oturuyordu. Gözleri dışarıdaki ağaçlara takılmıştı. Güneş ışığı camdan süzülüyordu ama onun içi hâlâ buluttu. Kapı hafifçe aralandı. İçeri Mehmet girdi. – Bugün doktorla konuştum. Taburcu olabilirsin Elif. Elif yavaşça başını salladı. Gözlerinde kararlılık vardı ama kalbi hâlâ kırık: – Bedenim iyileşiyor olabilir Mehmet… ama ruhum? Onu kim iyileştirecek? Mehmet sessizce yaklaştı, Elif’in elini tuttu: – Sen güçlü bir kadınsın. Yalnız değilsin. Elif o an gözlerini yere çevirdi: – Ben Asya için yaşamak zorundayım. Ama bazen… içimdeki boşluk sesimi bile duymuyor. Birden kapı açıldı. Fazilet abla, Asya’yla içeri girdi. Asya, elinde çizdiği resmi gösterdi: – Anne bak! Bu biziz! Sen, ben ve anneannem. Elif gülümsedi. Resmi aldı, öptü. – Ne güzel çizmişsin meleğim… Ama tam o anda… Mehmet’in telefonu titredi. Arayan: Avukat Selin – Mehmet Bey, Esat… hastaneden kaçtı. Elif’in gözleri bir anda büyüdü. Elindeki resim yere düştü. – Ne?! Mehmet hemen koridorun kapısına yöneldi, güvenliğe haber vermek için koşarken Elif titreyen sesiyle mırıldandı: – Bu kâbus bitmemiş… hâlâ beni bulabilir. Asya annesinin elini tuttu, korkmuştu. Fazilet abla ise başını kaldırdı: – Korkma Elif. Bu sefer yalnız değilsin. Elif derin bir nefes aldı. Ve içinden geçirdi: “Eğer beni almaya gelecekse… bu kez hazırlıklı olacağım.” --- Devam edecek...