Bölüm 27

Bölüm 26 – Gözlerini Açan Kadın Hastane odasında sabahın ilk ışıkları süzülüyordu. Odanın içi sessizdi. Sadece makinenin yavaş bip sesi duyuluyordu.Elif’in parmakları hafifçe kıpırdadı. Gözkapakları titredi. Sonra…Gözleri yavaşça aralandı.İlk gördüğü, başında örtüsüyle sessizce dua eden Fazilet ablaydı. Gözleri doldu:– Elif… sen… uyan… dın mı?Elif zayıf bir sesle fısıldadı:– Asya’m… nerede?Fazilet abla hemen Mehmet’e seslendi. Kapıdan içeri Mehmet girdi. Gülümsedi.– Seni çok bekledik Elif. Ama döneceğini biliyorduk.Elif’in gözlerinden iki damla yaş süzüldü.– Ben… neredeyim? Ne oldu bana?Mehmet elini tuttu.– Yaşadın. Kurtuldun. Esat yakalandı. Artık güvendesin.Tam o anda kapı bir kez daha aralandı.İçeri bastonuyla yaşlı bir kadın girdi. Elif’in annesi… Gözleri yaşlı, ama yüreği umut doluydu. Sessizce yatağa yaklaştı, Elif’in elini tuttu. Titreyen sesiyle konuştu:– Kızım… çok şükür… Rabbim beni yine evladımla sınadı ama bu kez merhamet etti… seni bana bağışladı.Elif annesinin elini sımsıkı tuttu. Gözleri doldu:– Anne… geldiğin için teşekkür ederim… bu sefer gerçekten ihtiyacım vardı.Kadıncağız, Elif’in alnına bir öpücük kondurdu:– Seninle gurur duyuyorum. Hem anne olduğun için, hem dirençli olduğun için.O sırada kapıdan tanıdık bir ses duyuldu:– Anneee!Asya! Küçük adımlarıyla koşarak içeri girdi. Elif’in kucağına sarıldı. Elif, Asya’yı sıkıca sardı.– Annem… çok özledim seni…– Ben de seni, meleğim…Anneanne de Asya’ya sarıldı, gözyaşlarını saklamadı:– Canım torunum… seni tekrar annene kavuşturan Allah’a hamdolsun.Mehmet bu tabloyu izlerken derin bir nefes aldı. Bu sefer her şey yoluna girecek gibiydi. Belki zor olacaktı… ama umut vardı.O gün bir kadın gözlerini yeniden açtı.Ama bu sadece uyanış değil, yeni bir başlangıçtı.---�� Devam edecek...