Konağın çalışma odasında Tarık, elinde Belkıs’ın daha önce Yusuf’a hastanede suikast girişiminde bulunan hemşirenin ifadesiyle ilgili belgelerle oturmaktadır. Belkıs ve Reşat Bey, Tarık’ı değil, artık doğrudan Zehra’yı hedef almaktadır. Zehra’nın, onların sırlarını bilen tek kişi olması onu yürüyen bir hedefe dönüştürmüştür.
Tarık, Sefer Efendi’yi çalışma odasına çağırır. Sesi titremese de gözlerinde derin bir acı vardır.
Tarık: Sefer Efendi, Zehra’yı burada tutarsam onu öldürecekler. Hastanedeki o kadın, bir daha hata yapmayacak. Zehra’nın güvenliğini sağlayamam, her an yanında olamam. Onu buradan göndermemiz lazım.
Sefer Efendi: (Endişeyle) Nereye göndereceğiz evladım? Kızım nereye giderse gitsin, o kadınların gözü üzerinde olur.
Tarık: Yusuf’un köyüne. Toroslar’ın zirvesine... Oraya ne Reşat’ın adamları ulaşabilir ne de Belkıs’ın karanlık eli. Ama bunu yaparken Zehra’nın gitmek istemeyeceğini biliyorum. Onu göndermenin tek yolu... onu kendimden uzaklaştırmak.
Tarık, Zehra’yı konağın bahçesindeki o eski, artık yanan Mercedes’in küllerinin durduğu köşeye çağırır. Zehra, yüzünde bir umut ışığıyla gelir; Tarık’ın ona artık "her şeyin bittiğini" ve birlikte bir gelecek kuracaklarını söylemesini beklemektedir. Ancak Tarık, o bildiğimiz soğuk, mesafeli Karahanlı Beyi maskesini takınmıştır.
Zehra: Tarık? Beni çağırmışsın, bir şey mi oldu?
Tarık: (Yüzüne bakmadan, sert bir sesle) Oldu Zehra. Belkıs ve Reşat’la olan savaşım iyice kızıştı. Artık konak güvenli değil, benim çevrem güvenli değil. Senin burada olman, benim dikkatimi dağıtıyor. İşlerime odaklanamıyorum.
Zehra: (Gülümsemesi donar) Ne... Ne demek istiyorsun?
Tarık: (Gözlerini kaçırarak) Gitmeni istiyorum Zehra. Yusuf’un köyüne dönün. Bir süre... hatta belki uzun bir süre buralardan uzak durun. Senin varlığın, bana yük olmaya başladı.
Zehra’nın gözleri dolar, dudakları titrer. Duyduğu her kelime kalbine bir hançer gibi saplanır. Karşısındaki adamın ona olan aşkını bildiği halde bunu söylemesi, onun dünyasını başına yıkar.
Zehra: (Sesi kısık) Demek yük oldum... Bütün bu yaşadıklarımız, kan bağlarımız, Yusuf’un kurtuluşu... Hepsi birer "yük" müydü Tarık Bey?
Tarık: (İçinden ağlayarak, dışından soğuk bir tonla) Öyle olduğunu varsay. Yarın erkenden gidiyorsun.
Zehra, gözyaşları içinde konağın avlusunda Yusuf’un yanına koşar. Yusuf, kardeşinin bu halini görünce ne olduğunu anlar. Tarık’ın odasına dalar. İki adam, ilk kez bu kadar sert bir yüzleşme yaşar.
Yusuf: (Tarık’ın yakasına yapışır) Sen ne yaptın lan! Kardeşimi ne hale soktun? Onun kalbini kırdın, onu burada, bu cehennemde yalnız bıraktın!
Tarık: (Yakasına tutan elleri iter, sesini alçaltır) Yusuf! Eğer o burada kalırsa, Belkıs onu öldürecek. Hastanede olanı unuttun mu? Sen koruyabilir misin onu? Ben mi koruyayım? O kız senin kardeşin, benim de... benim de hayatta tek değer verdiğim şey. Gitmesi lazım!
Yusuf bir an duraksar. Tarık’ın gözlerindeki o çaresiz aşkı ve fedakarlığı görür. Öfkesi yerini derin bir hüzne bırakır. Tarık, Zehra’yı sevdiği için değil, onu korumak için vazgeçmektedir.
Sabahın ilk ışıkları. Eski bir kamyonet konağın kapısına yanaşır. Zehra, küçük bir çanta ile konaktan ayrılmaktadır. Arkasına bile bakmaz. Tarık, konağın üst katındaki balkonundan onu izlemektedir.
Zehra kamyonete bindiğinde, Yusuf sürücü koltuğuna geçer. Kamyonet konağın kapısından çıkarken Zehra son bir kez konağın pencerelerine bakar. Tarık’ı görmek umuduyla... Ama Tarık perdenin arkasına gizlenmiştir.
Kamyonet tozlu yolda uzaklaşırken, Tarık odasının duvarına yaslanır ve yere çöker. Bir elinde Zehra’dan kalan bir hatıra, diğer elinde ise Belkıs’ı bitirecek olan son belgeler...
Tarık: (Kendi kendine) Seni korumak için senden vazgeçtim Zehra. Eğer bu savaştan sağ çıkarsam... o zaman döneceksin. Ama ya dönemezsen?
Atmosfer uzaklaşan kamyonetin tozlu izine ve arkasından konağın üzerine çöken o puslu, hüzünlü Çukurova sabahına odaklanır. Karahanlı Konağı, artık Zehra’nın neşesinden mahrum, sadece sırların ve intikamın konuşulduğu bir kaleye dönüşmüştür.
