ADINI BİLMEDİĞİM KORKU HİKAYESİ #4
Kadın, bacağımın üzerinde duran elimi tutarak, “Üzerindeki kıyafetler sana çok yakışmış, nereden aldığını bana da söyleyebilir misin?” dedi.
O anda, üstümdeki kıyafetlerin bana ait olamadığını farkettim. Ayağa kalktım ve korku içinde “Bunlar bana ait değil!” diye bağırmaya başladım. Bir yandan da üzerimdeki kazağı çıkarmaya çalışıyordum. Odada bulunan herkes etrafıma toplanarak anlamadığım bir dilde konuşmaya başladılar. Beynimde ki ses ise onlardan uzak durmamı söyleyip duruyordu. Kıyafeti bir türlü çıkaramadım. Yorulunca masanın dibine çöktüm, sağ tarafa doğru cenin şeklinde uzandım.
Kadın, yanı başımda dizlerinin üzerine oturmuş, sakin olmamı bana zarar vermeyeceklerini, bildiklerimi anlatmamı söylüyordu. Benim ise ağzımdan yine o çocukça sesle, anne kelimesinden başka bir söz çıkmıyordu.
Kadın saçlarımı yüzümden çekip “Kaan annene ne oldu?” diye sordu.
Beynimdeki ses, onu öldürdüğümü söyledi hem de bağırarak. Birden olduğum yerde, üzerime beton dökülmüşçesine donduğumu hissettim. Artık sallanmıyordum. Ses ise gittikçe yükselerek aynı cümleyi tekrarlayıp duruyordu. Bu gerçek olamazdı, kesinlikle bir kâbusun içindeydim. Yoksa, neden konuşamıyordum ki? Belleğimde anne dışındaki bütün kelimeler silinmiş gibi sadece bu kelimeyi tekrarlıyordum. Kadın kolumu tutup yerden kalkmam için çaba gösteriyordu. Yanında gelen adam ise sadece beni izliyordu. Ondan korktum, bakışında değişik bir şey vardı. Birden aklıma bir şey geldi. Gerçek mi rüya mı bilmiyordum fakat annemi salonda görmüştüm yerde yatıyordu her yerinde kan vardı. Ona dokundum, sarıldım ama ağladım mı bilmiyorum. O ara evimizin bahçesine açılan teras kapısından çıkan bir kadın gördüm, yoksa adam mıydı? Siyahlar giyinmişti. Ama bu gerçek değil, biliyorum gerçek değil. Sadece bir kâbus, birazdan uyanacağım ve annemin izlediği saçma sapan diziye bir göz atıp tekrar onunla konuşmaya çalışıp odama korkarak gireceğim. Kesinlikle böyle olacak. Başka türlü olamaz… Olmamalı…
Beynimdeki ses, “Sonunda oldu!” diyerek kahkahalar atıyor, “Bak annenden kurtuldun!” diye çığlık çığlığa bağırıyordu.
Kadın yüzüme bakıyordu. Saçımı okşayarak, “Kaan bir şey mi hatırladın, lütfen oturmaya çalış ve bana ne hatırladığını anlat, sana yardım etmek istiyorum,” dedi.
Uzun zamandan bu yana, ilk kez biri bana yardım etmek istiyordu.
“Korkuyorum,” diyebildim.
Kadın korkmamamı, benim için orada olduğunu söyledi. “Lütfen sana yardım etmeme izin ver, gel önce şu sandalyeye oturalım.”
Sandalyeye geçersem gördüklerimin gerçek olacağından korkuyordum.
Başımı sallayınca kadın da yere oturdu. “Evden bugün hiç çıktın mı, arkadaşlarını anneni, babanı gördün mü? Seni arkadaşlarım boş sokaklarda bağırarak dolaşırken bulmuşlar, hatırlıyor musun? “
Bunu dediğinde sanki başkası yapmış ta ben izlemişim gibi bir hisse kapıldım. Başımı aşağı yukarı sallayarak ona hatırladığımı söylemeye çalıştım.
“Güzel,” diyerek konuşmasına devam etti. “Peki, bağırırken ne söylediğini hatırlıyor musun?”
Hatırlamıyordum. Beynimdeki ses, sürekli benim yaptığımı söylüyordu ama ben ne yaptığımı bilmiyordum.