Bölüm 3

Gösteri bittiğinde, meydanı tuhaf bir sessizlik sardı. İnsanlar dağılırken Durple, defterini göğsüne bastırarak sahneden indi. İçinde bir yerlerde hem büyük bir zafer hem de tarifsiz bir korku vardı. Artık herkes onun en derin hislerini biliyordu. Raddy ise hâlâ yerinden kıpırdayamamıştı. Her zaman güçlü, eğlenceli ve umursamaz görünen o genç adamın içi darmadağın olmuştu. Ne yapacağını bilemeden kalabalığın arasından yavaşça geçti, Durple’ı gözleriyle aradı. Durple, tiyatronun hemen yanındaki küçük fıskiyenin yanında duruyordu. Yüzü yere dönük, elleri defterinde kenetlenmişti. Raddy derin bir nefes aldı. Belki hayatında ilk kez, başka bir insana yaklaşırken hiçbir üstünlük hissetmiyordu. Sadece… özür dileme isteği vardı içinde. Adımlarını ağır ağır attı. Durple’ın yanına vardığında, sözcükler boğazına düğümlendi. “Durple,” dedi kısık bir sesle. “Bilmiyorum… Nereden başlayacağımı bilmiyorum.” Durple başını kaldırdı. Gözlerinde ne öfke vardı ne de korku. Sadece yorgun bir anlayış. “Sadece olduğun yerden başla,” dedi sessizce. O anda Raddy bir banka oturdu, Durple da yanına. İkisi de bir süre konuşmadan sadece fıskiyenin şırıltısını dinlediler. Zaman, onlar için ağır ağır akıyordu, ama bu ağırlık ürkütücü değildi. Bir tür güven duygusu vardı havada, ilk kez kurulmakta olan bir köprü gibi. Raddy derin bir nefes aldı. “Ben seni hiç gerçekten tanımadım,” dedi. “Sana bakarken hep kendi eksiklerimi gördüm. Seni ezince, kendimi daha dolu sandım. Şimdi anlıyorum ki… en eksik olan bendim.” Durple hafifçe gülümsedi. “İnsan eksik olduğu yerden acıtır,” dedi. İkisi de bir süre göz göze kaldı. Gecenin hafif serinliği tenlerine değiyor, ama ikisinin arasında sessizce filizlenen bir sıcaklık vardı. Aşk, hemen orada, sözlerin ötesinde doğuyordu: Yavaş, narin ve gerçek. Durple gözlerini kaçırmadan sordu: “Şimdi ne olacak, Raddy?” Raddy başını hafifçe yana eğdi. “İstersen… tanışalım mı?” dedi, utangaçça gülümseyerek. “Gerçekten tanışalım.” Durple başını salladı. Gözlerinin içinde parlayan yumuşak ışık, bütün karanlığı bir anda eritmişti. O gece, kasabanın sessiz köşesinde, hiçbir söz söylenmeden bir bağ kuruldu. İyileşmek, affetmek ve sevmek için ilk adım atıldı. Ve bazen, aşk en çok sessiz anların içinde büyür.