Birkaç saat sonra buz pateni çıkışında ekip toparlanmaya başladı. Yusuf, lavaboya gitmek için hareketlenirken çantasını Koston’a uzattı. "Şunu bir tutsana, hemen geliyorum," dedi ve lavaboya doğru yürüdü.
Yusuf gider gitmez Koston, Peach ve Rwaii birbirlerine bakıp sinsice gülümsediler. Koston çantayı hemen Yusa’nın eline tutuşturdu. "Aga biz arabayı hazırlayalım, siz arkadan gelirsiniz," bahanesiyle Rwaii ve Peach’i de yanına alıp hızla dışarı çıktı.
O sırada Yusuf, kendini tuvalete kilitlemiş, aynada yüzüne bakıyordu. Kafasının içi darmadağındı; sürekli pistte Yusa’nın kucağına düşmesini, o bodoslama çarpışma anını düşünüp duruyordu. Kendini toparlamaya çalışarak derin nefesler aldı.
Yusuf içeride uzun süre kalıp çıkmayınca, kapının dışından ani bir tıklama sesi geldi. "İyi misin?" diye sordu bir ses.
Yusuf kapıda Koston yerine Yusa’nın sesini duyunca bir an şok oldu, kalbi hızlandı. Üzerindeki şaşkınlığı gizlemeye çalışarak hemen kapıyı açtı ve dışarı çıktı. Etrafa bakınıp, "Diğerleri nerede?" diye sordu.
Yusa elindeki çantayı hafifçe sallayarak, "Arabayı hazırlamaya gittiler," diye cevap verdi.
Yusuf çantasını Yusa’dan geri alıp, işini profesyonelliğe vurarak tekrar vlog kamerasını açtı. Birlikte binadan dışarı çıktılar ama otoparka adım attıklarında arabanın yerinde yeller estiğini gördüler.
"Lan! Bunlar bizi unutup gitti mi?!" diye bağırdı Yusa şok içinde etrafa bakarak.
Yusuf kamerayı otoparka doğru çevirirken, "Yok ya, unutmamışlardır... Herhalde? Bir arasana Rwaii'yi," dedi.
Yusa hemen telefonunu çıkarıp Rwaii’yi aradı. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı ama karşıdaki ses Rwaii’ye değil, Koston’a aitti. Koston, dalga geçermişçesine imalı bir tonla, "Noldu, bulamadınız mı bizi~" dedi.
Yusa ne olduğunu anlamak için telefonu hemen hoparlörlere aldı. "Olm bizi unutup gittiniz sandık ya... Neyse, neredesiniz?"
Arka plandan Peach’in kısılan sesiyle attığı o bağırış duyuldu: "Olm bıraktık sizi orada, gidiyoz biz eve!"
Yusa çaresizce, duruma inanmak istemeyerek inkar etmeye çalıştı: "Olm komik değil, neredesiniz?"
Yusuf ise elindeki kamerayla otoparkın boşluğunu çekerken duruma inanamayarak gülmeye başladı. Kamerayı Yusa'ya çevirip, "Olm bir şey diyeceğim... Bunlar gerçekten gitmişler!" dedi.Yusa telefonda Koston ve Peach’e söylenmeye devam ederken, Koston yüzlerine telefonu kapattı. Yusa sinirle telefonu cebine tıkıştırıp otoparkın ortasında kalakaldı.
"Şaka gibi ya, gerçekten satmışlar bizi," dedi Yusa saçlarını karıştırarak.
Yusuf kamerayı kapatıp çantasına attı, her zamanki sakinliğini korumaya çalışıyordu ama o da durumun absürtlüğüne gülmeden edemedi. "Yapacak bir şey yok, taksi çağıracağız mecburen," dedi ve telefonundan bir taksi uygulaması açtı.
Şanslarına birkaç dakika içinde boş bir taksi otoparka yanaştı. İkisi de arka koltuğa kuruldu. Yusuf adresi şoföre söyledikten sonra sırtını koltuğa yasladı. Pistin yorgunluğu ve sabahın o koşturmacalı seferberliği üzerine çöküyordu.
Yusa ise hâlâ grubun Discord'una "Ulan siz ne şerefsiz adamlarsınız" minvalinde sesli mesajlar atıp ekiple kapışıyordu. Gruptan gelen kahkaha emojilerini gördükçe keyfi yerine gelmiş, o da gülmeye başlamıştı. Taksideki o hafif sallantı ve sıcak hava, bir süre sonra ikisini de sessizliğe gömdü. Yusuf tam gözlerini kapatıp uyuklayacakken Yusa ona doğru döndü.
"Yalnız iyi kaydık ha," dedi Yusa, sesi bu sefer taksideki diğer insanları rahatsız etmemek için daha düşüktü. "Peach'in o düşüşü yalnız... 50 TL'yi de kurtardım bu arada."
Yusuf kıkırdadı. "Adam buza adım attığı an kazandı iddiayı olm, hakkını yeme çocuğun. Çıkışta vereceğim demiştin bir de."
"Düştü ama sonradan, sayılmaz," diye üsteledi Yusa her zamanki inatçılığıyla. Sonra sesini iyice kıstı, gözlerini Yusuf’a çevirdi. "Bir de... pistteki o çarpışma için eyvallah. Refleksim olmasa harbiden kafayı vuruyordun yere."
Yusuf’un aklına tuvalette kendi kendine düşündüğü o anlar geldi. Yusa'nın bunu tekrar açmasıyla hafifçe boğazını temizledi. "Sakin ol şampiyon, o kadar da sert düşmezdim herhalde. Ama yine de sağ ol," dedi, yüzünde hafif bir tebessümle.
Kısa süre sonra taksi Yusuf’un evinin önüne geldi. Ücreti aralarında bölüşüp indiler. Yukarı çıktıklarında ev, sabahki o kaotik yangından mal kaçırır gibi hazırlanma faslından dolayı darmadağındı. Yerde duran boş dondurma tabakları, fırlatılmış montlar...
Yusa kendini direkt salondaki koltuğa bıraktı. "Olm ben bir santim bile hareket edemem artık, bitmişim ben," diye sızlandı.
Yusuf ise etraftaki kıyafetleri toparlarken, "Sen burada kalmaya devam ediyorsun yani?" diye takıldı.
Yusa yastığa iyice gömülüp gözlerini kapattı. "Beni bu evden ancak polis zoruyla çıkarırsınız Yusuf Bey. Hem baksana, senin o tıkır tıkır işleyen uyku düzenini de bozduk, artık tam bir modelsin."
Yusuf, Yusa’nın bu lafına karşılık elindeki montu onun yüzüne doğru fırlattı. Yusa montun altından gülmeye başlarken, Yusuf da odasına geçip üzerine rahat bir şeyler geçirdi. O gün videoda tam istedikleri gibi kaotik, bol eğlenceli ve ekipçe unutulmaz bir gün çıkmıştı. Ekip satmış olabilirdi ama günün sonunda her şey tam da olması gerektiği gibi, kendi doğal akışında bitmişti.Yusa montu yüzünden çekip koltuğa iyice yerleşirken, Yusuf mutfaktaki boş dondurma tabaklarını tezgaha dizdi. İçeri geri döndüğünde Yusa’nın yorgunluktan gözlerini bile açmakta zorlandığını gördü. Pistin soğuğu ve taksideki o mayışma ikisini de çarpmıştı.
Yusuf kapı eşiğine yaslanıp, " İstersen git duşu kullan " dedi.
Yusa gözlerini aralayıp minnettar bir bakış attı. "Valla süper olur, kemiklerim dondu zaten." Koltuktan zor bela doğrularak Yusuf'un ona verdiği temiz havluyu ve rahat kıyafetleri aldı, banyonun yolunu tuttu.
Yusa duşa girip kapıyı kapatır kapatmaz Yusuf derin bir nefes aldı. Bilgisayarının başına geçip kulaklığını taktı ve doğrudan Discord’a giriş yaptı. Bizimkilerin aktif olduğunu görünce direkt ses kanalına daldı.
Odaya girer girmez Koston, Peach ve Poniks’in toplu kahkahası kulaklığında patladı. Peach hâlâ kısılan sesiyle, "Ooo, terk edilmiş aşıklar teşrif etmiş!" diye bağırdı.
Yusuf her zamanki sakinliğini hiç bozmadan mikrofona konuştu: "Olm siz ne biçim adamlarsınız lan? Arabayı otoparkta görünce şaka yapıyorsunuz sandım, harbi basıp gitmişsiniz."
Koston gülmekten nefes almaya çalışarak, "Aga video için muazzam içerik oldu ama kabul et," dedi. "Kamerayı kapatmadın inşallah o anlarda?"
"Kapatır mıyım, çektim her şeyi. Vlogun en iyi yeri orası oldu zaten," dedi Yusuf gülümserek. "Ama Peach, Yusa 50 TL'nin üstüne yattı haberin olsun. Takside 'düştü o, sayılmaz' deyip duruyordu."
Peach arkadan çığlığı bastı: "Lna ne demek sayılmaz! Piste kadar düşmedim işte, sonradan Koston yüzünden düştüm! Alıcam o parayı ondan!"
Poniks araya girdi, sesindeki muzip tonla Yusuf’a doğru pası attı: "Eee Yusuf, otoparkta baş başa kaldınız... Taksiyle gelirken yollarda neler oldu anlat bakalım? Pistteki o çarpışma sahnesinden sonra aranızda bir elektriklenme sezdik?"
Yusuf kulaklığın arkasından gözlerini devirdi, grubun bu klasik gay şakalarına alışkındı ama yine de yüzünde engel olamadığı hafif bir gülümseme belirdi. "Aynen Poniks, takside el ele tutuştuk, arkadan da fon müziği çalıyordu. Saçmalamayın oğlum, alt tarafı taksiye binip geldik işte."
O sırada banyonun kapısı açıldı, Yusa saçlarını havluyla kurulayarak odaya doğru adımladı. Yusuf mikrofona dönüp, "Neyse beyler, Yusa duştan çıktı. Ben şu vlogun dosyalarını bilgisayara aktarayım, yarın kurguya başlarız. Akşama doğru gireriz yine oyuna," diyerek odadakilerle vedalaştı ve ses kanalından ayrıldı.
Yusa, Yusuf’un bilgisayar masasının yanındaki sandalyeye çöküp rahat bir nefes aldı. "Kimle konuşuyordun, bizim şerefsizlerle mi?"
"Aynen," dedi Yusuf, dosyaları bilgisayara yükleme tuşuna basarken. "Peach 50 TL'sinin peşinde, Poniks de her zamanki gibi boş yapıyor."
Yusa güldü, sırtını arkaya yasladı. "Boş versen onları... Günün sonunda güzel video çıktı."
Yusuf da ona döndü, yüzündeki o dingin ve huzurlu gülümsemeyle başını salladı. "Aynen. Planlanmamış en iyi içerik oldu."