Odanın içindeki o boğucu ve cam gibi keskin sessizlik, Baran Asaf’ın omuzlarına binen en ağır yüktü. Genç adam, pencerenin önünde diz çökmüş vaziyette, günlerdir içine kapanan, bir kelime bile etmeyen ve yaşayan bir ölüden farksız duran Leyla’ya bakıyordu. Sesindeki o yalvarış, taş duvarlarda yankılanıp yine kendine dönmüştü.
Baran, yavaşça ayağa kalkmak için hareketlendiği o salisede, odadaki her şeyi donduran bir şey oldu.
Günlerdir hiçbir şeye tepki vermeyen, dokunulduğunda bile taştan bir heykel gibi kaskatı duran Leyla, ani bir hareketle öne doğru atıldı. Zayıf düşmüş kollarını Baran’ın boynuna doladı ve başını adamın geniş göğsüne gömdü. O an, o kaskatı kesilmiş kadının bedeninden kopan hıçkırıklar, tüm odanın içinde yankılandı. İçinde tuttuğu, günlerdir o kurşunla birlikte göğsüne saplanan tüm acı, korku, yalnızlık ve o Madrid’de bıraktığı hayatın özlemi tek bir saniyede patlamıştı. Hıçkırarak, omzu sarsıla sarsıla ağlamaya başladı; gözyaşları Baran’ın koyu renkli gömleğini sırılsıklam ederken, genç kızın parmakları Baran’ın sırtındaki kumaşa can havliyle tutundu.
Baran Asaf, bu beklenmedik sarılış karşısında bir an için nefesini tuttu, olduğu yerde kalakaldı. Beyninden adeta kaynar sular dökülmüştü. Hayatında ilk defa bu kadar çaresiz, bu kadar savunmasız ve bir o kadar da büyük bir şaşkınlık içindeydi.
Birkaç saniye sonra o şaşkınlık yerini derin bir sahiplenmeye bıraktı. Baran, kollarını Leyla’nın ince bedenine sardı; onu sanki rüzgardan esr maddeden sakınır gibi sıkıca göğsüne bastırdı. Büyük eli, genç kızın titreyen sırtında yavaşça ve teselli edercesine dolaştı.
"Şşş... Geçti," diye fısıldadı Baran, sesi ilk defa bu kadar yumuşak, bu kadar kırılgan ve derin çıkıyordu. Başını Leyla’nın saçlarına yasladı. "Buradayım... Ağla, ne olur içindeki o zehri akıt ama susma, Leyla. Ağla ki yaşadığını bileyim."
O gece, o taş konak odasında, iki düşmanın arasında örülen o kalın ve buzdan duvarlar, dökülen gözyaşlarıyla birlikte yavaş yavaş erimeye başladı. Leyla, o sarılışta hayata yeniden tutunurken; Baran, o kadının gözyaşlarıyla kendi kalbinin mühürlendiğini çok net anlamıştı.