Bölüm 15

Ertesi Gün – Öğle Arası – Hastane Kantini Kübra ve Fadime birlikte kantinde oturuyorlardı. O sırada yanlarına acil servisten gelen iki stajyer doktor geldi: Biri adı Alper, diğeri Kenan’dı. Gençler, zeki, şakacı ve cıvıl cıvıldılar. Alper: > “Doktor Fadime, dün geceki acil müdahale muazzamdı. Sizi izlemek büyük şans.” Kenan: > “Doktor Kübra, sizi asistanlara örnek olarak gösteriyorlar. Gerçekten etkilendik.” Kızlar önce gülümsedi, sonra muhabbet biraz uzadı. Kahkahalar yükselmeye başladı. Tam o sırada… --- Hastane Koridoru – Yakın Mesafe Yusuf, tekerlekli sandalyeyle kontrollü şekilde yürümeye başlamıştı. Kadir de yanında. Kübra’nın sesi Yusuf’un kulaklarında yankılandı. Ve sonra o kahkaha… Yusuf’un eli sandalyedeki demiri sıktı. Kadir’in yüzü gerildi. Kantine yürüdüler. Kadir camdan bakınca Fadime’nin Kenan’la dirsek temasındaki kahkahasını gördü. Kadir (dişlerini sıkarak): > “Bunlar da rahatmış ha…” Yusuf: > “İçeri gireyim mi?” Kadir: > “Yok. Biz girmeyiz. Onlar çıksın.” --- Bir Saat Sonra – Hastane Bahçesi – Giriş Kapısı Kübra ve Fadime stajyerlerle vedalaşmak üzere yürürken, Yusuf ve Kadir yolun hemen karşısında bekliyordu. İçlerinden öfke akıyordu. Alper bir an elini Kübra’nın koluna hafifçe dokundurunca, Yusuf’un gözü kararır gibi oldu. Kenan ise Fadime’ye dönüp gülümsedi: > “Umarım tekrar birlikte çalışırız.” Tam o an Kadir ileri atıldı. Kadir: > “Bence siz artık hiç çalışmayın!” Yumruk… pat! Kenan yere düştü. Arkasından Yusuf bastonla yürüyerek geldi. Alper’i yakaladığı gibi, tek hareketle duvara yapıştırdı. Yusuf: > “Uzak dur lan ondan!** Hastane bahçesinde bir anda kaos çıktı. Güvenlikler koştu, insanlar bağırdı. --- Dakikalar Sonra – Müdür Odası Kadir ve Yusuf odada, başhekim karşılarında. Başhekim: > “Siz kimsiniz ya! Burası ring değil! Bir daha böyle bir şey olursa…” Kadir: > “Ne yaparsınız? Kızları mı korursunuz biz mi koruyalım?” Fadime ve Kübra kapıdan sessizce izliyorlardı. Yusuf’un gözü Kübra’yla buluştu. Ama bu defa öfke değil, pişmanlık vardı. --- Gece – Hastane Terası Fadime ve Kadir yalnızdı. Fadime sessizdi. Kadir, ona dönüp sordu: > “Seninle konuşan her erkek düşmanım oluyor sanıyorsan… haklısın.” Fadime derin bir nefes aldı. Sonra usulca: > “Peki ben de başka birini kıskanırsam… ne olur?” Kadir bir adım attı, Fadime’ye yaklaştı. Gözleri gözlerine kilitlendi. Ama bu defa öpücük değil… Sadece bakıştı onlar. Birbirini anlamaya çalışan, savaşan ama içten içe bağlanan iki yorgun ruh. ---