Bölüm 3: Karanlıkta Kalan Aşk
Aradan haftalar geçti. Polis soruşturması bir sonuç vermedi, Millie ise dükkâna bir daha gitmedi. Evine kapandı, geceleri pencereden dışarıyı izleyerek geçirdi. Bilinç altı ve mantığı ona adamın bir katil, doğa üstü bir kabus olduğunu, hayatta kalmak için derhal kaçması gerektiğini söylüyordu.
Ancak ruhu başka bir şey söylüyordu.
Bir gece, odasının penceresi hafifçe tıkırdatıldı. Millie korkuyla başını çevirdiğinde, camın pervazında duran Hunter’ı gördü. Ay ışığı onun soluk yüzüne vuruyor, gözlerindeki o hüzünlü mavilik geceyle bütünleşiyordu.
Millie pencereyi yavaşça açtı. Soğuk gece rüzgârı içeri dolarken, Hunter içeri girmedi, dışarıda öylece durdu.
"Sana gitmeni söylemiştim," dedi Hunter, sesi rüzgârda eriyip gidecekmiş gibi kısıktı. "Neden hâlâ buradasın? Neden benden korkmuyorsun?"
Millie, gözlerindeki yaşları silerek adama doğru bir adım attı. Dört yüz elli yıllık bir yalnızlığın, ölümsüzlüğün lanetiyle boğuşan bu adamın karşısında dururken, içindeki tüm korku yerini garip bir kabullenişe bırakmıştı.
"Korkuyorum, Hunter," dedi Millie, sesi titrese de kararlıydı. "Gördüğüm şeyden, senden, bu gerçekten korkuyorum."
Hunter başını öne eğdi, gölgeler yüzünü sakladı. "O zaman gitmeme izin ver. Senin hayatını mahvetmeme izin verme."
"Ama senden vazgeçemem," diye fısıldadı Millie. Pencere pervazına uzandı ve soğuk, buz gibi olan parmaklarına dokundu. Hunter aniden irkildi, elini geri çekmek istedi ama Millie daha hızlı davranıp parmaklarını onun eline kenetledi. "Biliyorum ne olduğunu. Biliyorum ellerinde kan olduğunu. Ama benim kalbim de senin karanlığına mühürlendi."
Hunter’ın gözleri genişledi. Dört buçuk asır boyunca sadece ölüm, ihanet ve yalnızlık gören o kadim ruh, ilk defa bir insanın bu denli koşulsuz ve yıkıcı bir gerçekle ona sarıldığını hissediyordu. Gözlerinden tek bir damla yaş süzüldü; vampirlerin gözyaşı kan rengindeydi.