Gözleri tamamen kan çanağına dönmüş, yakut rengi bir parıltıyla parlıyordu. Dişleri, dudaklarının arasından uzanmış, korkunç ve ölümcül bir silaha dönüşmüştü. Yerde ise mahallenin gençlerinden biri, nefessiz kalmış bir şekilde uzanıyordu. Hunter, gencin boynundan ayrıldığında ağzından sızan koyu kırmızı damlalar yere düşüyordu.
Millie dehşet içinde elindeki anahtarları yere düşürdü. Metalin çıkardığı çınlama sesi sessizliği yırtıp geçti.
Hunter aniden başını çevirdi. Yüzündeki avcı ifadesi, Millie'yi gördüğü an yerini korkunç bir paniğe ve çaresizliğe bıraktı. Üzerindeki kan lekeleriyle birlikte genç kızın üzerine doğru bir adım attı.
"Millie... Hayır, buraya gelmemeliydin," dedi sesi titreyerek. Yüzündeki o eski mağrur ve soğuk maske darmadağın olmuştu.
"Sen... Sen bir..." Millie geriye doğru adımladı, sırtı soğuk raflara çarptı. Gözleri dolmuştu, nefesi kesiliyordu. "Sen bir canavarsın. Onu sen öldürdün."
"Ben bir canavarım, evet," diye fısıldadı Hunter, gözlerinde yüzyılların acısı yankılanıyordu. Üzerine doğru gelen adımları yavaştı, sanki Millie'nin korkusundan kendisi de nefret ediyormuş gibi. "Dört yüz elli yıldır bu karanlıkta yürüyorum, Millie. Kanımla, ölümle besleniyorum. Buradan kaçmalısın. Beni polise ver, insanlara anlat, ama benden uzaklaş."
Millie titreyen elleriyle yüzünü kapattı. Gözlerinin önünde Hunter’ın o ürkütücü hali vardı ama kalbinin derinliklerinde, adamın o anki gözlerinde okuduğu o korkunç yalnızlık ve pişmanlık her şeyden daha baskındı.