Annem fotoğrafı elimden aldıktan sonra uzun süre konuşmadı.
Elindeki fotoğrafı öyle sıkıyordu ki kenarları buruşmuştu.
— Anne, dedim tekrar. Bu kim?
Başını kaldırmadı.
— Eski bir fotoğraf.
— Onu sormuyorum. Kız kim?
Annem derin bir nefes aldı.
— Bazı şeyleri bilmenin zamanı vardır.
Bu cümle beni daha da sinirlendirdi.
— Ben artık çocuk değilim.
Annem bana baktı.
Gözlerinde ilk kez korkuya benzeyen bir şey gördüm.
— Biliyorum.
— O zaman söyle.
Sessizlik.
Sonra annem fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.
— Onun adını bir daha sorma.
— Neden?
— Çünkü bazı isimler geçmişi geri getirir.
Bu cevapla yetinemezdim.
— Benim geçmişimden mi bahsediyorsun?
Annem bir anda sustu.
İşte o sessizlik, cevabın kendisiydi.
Ama annem yine de hiçbir şey söylemedi.
O gece odamda uyuyamadım.
Fotoğrafı yastığımın altından çıkardım ve tekrar baktım.
Küçük kız kameraya bakıyordu.
Yüzünde garip bir şekilde tanıdık gelen bir ifade vardı.
Fotoğrafın arkasındaki yazıyı tekrar okudum.
“Bunu ona asla anlatmayın.”
Bu kez başka bir ayrıntı fark ettim.
Cümlenin hemen altında silinmiş bir isim vardı.
Parmağımla kâğıdın üzerinden hafifçe geçtim.
Harfler çok belirsizdi.
Ama ilk harfi seçebiliyordum.
A.
Ertesi sabah erkenden kalktım.
Annem mutfaktaydı.
Babam ise evden çıkmak üzereydi.
— Baba.
Kapının önünde durdu.
— Efendim?
— 2009 yılında ne oldu?
Babamın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Çantasını yavaşça yere bıraktı.
Annem mutfaktan çıktı.
İkisi birbirine baktı.
Sonra babam bana döndü.
— Bu tarihi nereden duydun?
Artık emindim.
Bu ailede saklanan bir sır vardı.
Ve o sır, benim sandığımdan çok daha eskiydi.
Babam kapıyı kapattı.
— Otur, dedi.
— Sana anlatmamız gereken bir şey var.
İlk kez ikisinin de karşısında otururken kendimi ailemin bir parçası gibi değil...
yabancı biri gibi hissettim.