Bölüm 2

Onsuzluk canımı çok acıtsada artık alışmam gerekiyordu. Çünkü başka türlü yaşayamazdım. Onu unutmaya çalışmıyordum çünkü onu unutmak istemek bir defa daha hatırlamaktır aslında. Zamanı akışa bırakmamız gerekir. Acım dinecek diye de beklemiyorum. Çünkü acım hiçbir zaman dinmeyecek.Sadece bu tüm yorgunluğuma, bitmişliğime, tükenmişliğime ve göz yaşlarıma alışmaya çalışıyorum. Çevremdeki insanlara da çok bir şey belli etmek istemiyorum açıkçası. İnsanlar çok acımasız küçük bi düşüşünde bile yardım etmeleri gereken yerde daha fazla itiyorlar, daha fazla kanatıyorlar yaranı. Tüm duygularımı içimde yaşamaya çalışıyorum. Bilmiyorum belki de duygularımı dışarı yansıtmadığım için, her şeyi içime attığım için kendimi iyi hissetmiyorum. Bu acımasız dünyada arkadaşının olması, seni hep kollayan birinin olması tabiki de çok güzel bir şey ama dediğim gibi dünya acımasız bir yer, kimine gülüyor kimine somurtuyor. Ben de bu dünyada yaşayan, herkesin ona somurttuğu, herkesin ona sırtını döndüğü biriyim ama her ne kadar üzülsemde bir o kadar da önemsemiyorum. Çünkü onlara birileri yardım ederken ben bu koskocaman dünyada bir başıma mücadele ediyorum, bir başıma savaşıyorum. Bu da bana onlardan daha güçlü olduğumu hissettiriyor. İnsanın içini dökemediği bir arkadaşı, bir sırdaşı olmayınca müziklere sığınıyor. Müzikler insanların dertlerini dinlemeyi severler. Ve ben her zaman müziklerin de bi ruhu olduğuna inanırım.