Akşam yemeğinin ardından mutfak nihayet toparlanmıştı.
Andrea kendini koltuğa bıraktı.
"Hayatımda bu kadar yorularak yemek yapmadım."
Elif gülerek başını salladı.
"Çünkü mutfağın yarısını birbirimize un atarak geçirdik."
"Değdi ama."
Kenan, boş tabakları mutfağa taşırken Ava da ona yardım ediyordu.
Andrea bunu görünce Elif'in kulağına eğildi.
"Baksana... Biz olmasak bunlar saatlerce birbirlerine bakacak."
Elif gülmesini zor tuttu.
"Bence biraz yalnız bırakalım."
Andrea kaşlarını kaldırdı.
"İlk kez mantıklı bir fikir söyledin."
"Teşekkür ederim!"
İkisi kahkahalar atarak salona geçti.
Mutfakta sadece Kenan ve Ava kalmıştı.
Sessizlik vardı.
Sadece akan suyun sesi duyuluyordu.
Kenan tabakları kurularken Ava da dolaplara yerleştiriyordu.
Bir süre sonra Kenan sessizliği bozdu.
"Bugün gerçekten güldüğünü görmek güzeldi."
Ava hafifçe gülümsedi.
"Uzun zamandır böyle hissetmemiştim."
"Artık yalnız değilsin."
Ava başını kaldırıp Kenan'a baktı.
"Bunu her söylediğinde kendimi daha güvende hissediyorum."
Kenan birkaç saniye sustu.
"Çünkü bunu gerçekten istiyorum."
Ava'nın kalbi hızlandı.
Tam o sırada salondan Andrea'nın sesi duyuldu.
"Film başlayacak!"
İkisi de istemeden gülümseyip salona geçti.
---
Film başladığında Andrea koltuğun ortasına yayılmıştı.
Elif ise onun yanına oturmuştu.
Kenan ile Ava karşı koltuğa geçti.
Film korku filmiydi.
İlk yarım saatte Andrea en az beş kez irkildi.
Elif kahkahasını tutamıyordu.
"Az önce korku filmi izlemek isteyen sen değil miydin?"
Andrea homurdandı.
"Teoride seviyordum."
Tam o sırada ekranda ani bir sahne çıktı.
Andrea istemsizce Elif'in koluna sarıldı.
İkisi birkaç saniye birbirine baktı.
Elif hafifçe gülümsedi.
"Demek korkuyormuşsun."
Andrea utanarak elini çekti.
"Kim korkmuş?"
Bu sırada Kenan ile Ava da gülmeye başlamıştı.
---
Film bittikten sonra saat gece yarısını geçmişti.
Herkes odasına çıkmaya hazırlanırken Kenan'ın telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen bir numara yazıyordu.
"Alo?"
Karşı taraftan boğuk bir erkek sesi geldi.
"Mert konuştu."
Kenan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Sen kimsin?"
"Yakında tanışacağız."
"Ne istiyorsun?"
Adam soğuk bir kahkaha attı.
"Şimdilik sadece şunu söyleyeyim..."
> "Ava'yı koruyabileceğini sanıyorsan büyük bir hata yapıyorsun."
Hat kapandı.
Kenan hemen numarayı tekrar aradı.
Telefon kapalıydı.
Ava endişeyle yanına geldi.
"Ne oldu?"
Kenan bir an düşündü.
Onu daha fazla korkutmak istemiyordu.
"Yanlış numaraydı."
Ava, Kenan'ın gözlerine baktı.
Onun bir şey sakladığını anlamıştı ama üstelemedi.
---
Aynı dakikalarda...
Torino'nun dışında, eski bir deponun içinde siyah montlu bir adam telefonunu cebine koydu.
Mert'in dosyasını masanın üzerine bıraktı.
Sonra Kenan ve Ava'nın birlikte çekilmiş bir fotoğrafına baktı.
Fotoğrafın üzerine kırmızı kalemle tek bir kelime yazılmıştı:
"Hedef."
Adam hafifçe gülümsedi.
"Bu oyun yeni başlıyor..."
Devam edecek... ❤️⚽📖
