Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından içeri süzülüyordu.
Ava gözlerini açtığında birkaç saniye nerede olduğunu anlayamadı.
Sonra dün gece yaşananlar aklına geldi.
Bodrum...
Polisler...
Mert...
Ve Kenan'ın kendisini korurken söylediği sözler...
Derin bir nefes aldı.
Kapısı hafifçe çaldı.
"Uyanık mısın?"
Kenan'ın sesiydi.
"Evet."
Kenan kapıyı araladı.
"Andrea kahvaltıyı hazırlıyor. Seni de bekliyoruz."
Ava gülümsedi.
"Beş dakikaya geliyorum."
---
Mutfakta herkes bir işle uğraşıyordu.
Andrea omlet yapıyor, Elif masayı hazırlıyordu.
Kenan ise kahve hazırlıyordu.
Ava içeri girince Andrea gülerek,
"Günaydın!"
"Günaydın."
Elif sandalyeyi çekti.
"Gel, kahvaltıya başlıyoruz."
Masaya oturduklarında dün geceden hiç bahsetmediler.
Sanki herkes birbirine biraz olsun normal hissettirmeye çalışıyordu.
Andrea sessizliği bozdu.
"Bugün dışarı çıkmaya ne dersiniz?"
Kenan başını salladı.
"Önce polis gelecek."
Tam o sırada kapı çaldı.
İki polis memuru içeri girdi.
Evde inceleme yaptıktan sonra memurlardan biri konuştu.
"Güvenlik sistemi yenilenene kadar birlikte kalmanız daha doğru olur."
Ava şaşkınlıkla Kenan'a baktı.
Kenan gülümseyerek,
"Demek resmileşti."
Andrea kahkaha attı.
"Artık bu ev daha kalabalık."
Elif de gülerek,
"Ve daha eğlenceli."
---
Öğleden sonra...
Andrea elindeki alışveriş poşetlerini masaya bıraktı.
"Bugün akşam yemeğini hep birlikte yapıyoruz."
Kenan kaşını kaldırdı.
"Sen mi karar verdin?"
"Evet."
"İtirazı olan?"
Kimse konuşmadı.
"O zaman görev dağılımı!"
Andrea parmağıyla gösterdi.
"Ben makarnayı yapıyorum."
"Elif salatayı."
"Kenan tavukları."
"Ava ise tatlıyı."
Ava şaşkınlıkla güldü.
"Yine mi tatlı?"
"Bu kez birlikte yapacağız." dedi Kenan.
---
Yaklaşık kırk dakika sonra mutfak kahkahalarla dolmuştu.
Andrea yanlışlıkla unu havaya savurdu.
Beyaz un hem kendi üzerine hem de Elif'in saçına döküldü.
Elif şaşkınlıkla ona baktı.
"Andrea!"
Andrea gülmekten konuşamıyordu.
"İstemeden oldu."
Elif eline biraz un alıp Andrea'nın yanağına sürdü.
"Şimdi eşitiz."
Ava ile Kenan bu manzaraya kahkaha attılar.
Tam o sırada Kenan sebzeleri doğrarken bıçağı yanlış tuttu.
Ava hemen yanına geldi.
"Dur."
"Neden?"
"Parmağını keseceksin."
Ava bıçağı onun elinden aldı.
"Şöyle tut."
İkisi aynı anda bıçağı tutunca elleri birbirine değdi.
Bir anlığına göz göze geldiler.
Ne Andrea konuştu...
Ne Elif...
Sanki zaman durmuştu.
Sonunda Andrea boğazını temizledi.
"Şey..."
"Biz burada mıyız?"
Dört kişi birden gülmeye başladı.
Ev yeniden neşeyle dolmuştu.
Ama evden kilometrelerce uzakta...
Bir adam telefonunu kapatıp karanlık bir depodan çıktı.
Dudaklarında soğuk bir gülümseme vardı.
"Kenan Yıldız..."
"Artık oyun benimle başlayacak."
Devam edecek... ❤️⚽📖
