Sabah güneşi, gecenin karanlığını yavaş yavaş dağıtırken evde alışılmadık bir sessizlik vardı.
Dün gece yaşananlar, herkesin zihninde hâlâ tazeydi.
Ava odasının penceresini açtı.
Derin bir nefes aldı.
Bahçede polislerin bıraktığı güvenlik şeritleri hâlâ duruyordu.
"Gerçekten bitti mi?" diye düşündü.
Kapısı hafifçe çaldı.
"Uyanık mısın?"
Kenan'ın sesiydi.
"Gel."
Kapı açıldı.
Kenan elinde iki kahve kupasıyla içeri girdi.
"Biri şekersiz, biri az şekerli."
Ava şaşkınlıkla gülümsedi.
"Hangisini sevdiğimi nereden biliyorsun?"
Kenan omuz silkti.
"Dün sabah kahvaltıda dikkat etmiştim."
Ava istemsizce gülümsedi.
"Demek bana dikkat ediyormuş..."
"Teşekkür ederim."
Kenan kupayı uzattı.
"Bugün biraz daha iyi misin?"
"Evet."
"Yalan söylemiyorsun değil mi?"
Bu kez Ava gerçekten gülümsedi.
"Hayır."
---
Aşağıdan Andrea'nın sesi duyuldu.
"Hey! Aşçılar! Açlıktan ölüyoruz!"
Kenan kahkaha attı.
"Sanırım çağrıldık."
İkisi birlikte aşağı indi.
Mutfakta Andrea dolabı karıştırıyor, Elif ise tezgâhta sebzeleri diziyordu.
Andrea ellerini iki yana açtı.
"Bugün görev dağılımı yapıyoruz."
Elif gülerek ekledi.
"Yoksa mutfağı yakacağız."
Kenan sandalyeye oturdu.
"Kim ne yapıyor?"
Andrea parmağıyla herkesi gösterdi.
"Ben makarnayı yapıyorum."
"Elif salatayı hazırlıyor."
"Kenan eti pişirecek."
Sonra Ava'ya döndü.
"Sen de tatlıyı."
Ava şaşkınlıkla güldü.
"Ben mi?"
"Evet."
"Ya beceremezsem?"
Kenan gülümseyerek cevap verdi.
"O zaman birlikte yaparız."
---
Yaklaşık yarım saat sonra mutfak tam anlamıyla savaş alanına dönmüştü.
Andrea unu yanlışlıkla yere döktü.
Elif kahkahalarla gülmeye başladı.
"Bravo şef."
Andrea da gülerek karşılık verdi.
"Sanat yapıyorum."
Tam o sırada Kenan eti tavaya koyarken yağ sıçradı.
"Ah!"
Ava hemen yanına geldi.
"Elin yandı mı?"
"Biraz."
Ava hiç düşünmeden musluğu açtı.
"Elini uzat."
Kenan sessizce elini uzattı.
Ava soğuk suyun altında elini tutarken ikisinin gözleri buluştu.
Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı.
Andrea, Elif'e dirseğiyle hafifçe dokundu.
"Bak..."
Elif gülümseyerek fısıldadı.
"Ben bir şey demiyorum."
Ava bunu duyunca utanıp hemen Kenan'ın elini bıraktı.
"Şey... Geçmiştir."
Kenan hafifçe gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
---
Bir saat sonra dört kişi sofraya oturdu.
Andrea ilk lokmayı aldı.
Sonra ciddi bir yüz ifadesi takındı.
Herkes merakla ona baktı.
"Nasıl olmuş?"
Andrea birkaç saniye sustu.
Sonra gülmeye başladı.
"Mükemmel!"
Herkes rahat bir nefes aldı.
Sofra kısa sürede kahkahalarla doldu.
Dün gecenin korkusu, ilk kez yerini sıcak bir aile ortamına bırakmıştı.
---
Yemekten sonra Ava tabakları toplarken Kenan yanına geldi.
"Yardım edeyim."
"Olur."
İkisi mutfakta bulaşıkları yerleştirirken Kenan sessizce konuştu.
"Polis bugün tekrar gelecek."
"Neden?"
"Evin güvenlik sistemini kontrol edecekler."
Ava başını salladı.
"Anladım."
Kenan birkaç saniye durdu.
"Bu arada..."
"Bir süre daha burada kalmanı istiyorum."
Ava şaşırdı.
"Beni misafir etmek zorunda değilsin."
"Zorunda olduğum için söylemiyorum."
"İçim daha rahat ediyor."
Ava'nın kalbi hızlandı.
Tam cevap verecekken salondan Andrea'nın sesi yükseldi.
"Kenaan! Elif bana yine oyunlarda hile yaptığımı söylüyor!"
Elif hemen itiraz etti.
"Çünkü yaptın!"
Kenan gülerek başını salladı.
"Geliyorum!"
Ava da istemeden gülmeye başladı.
Belki de uzun zamandır ilk kez...
Kendini gerçekten ait olduğu bir yerde hissediyordu.
Ama evin dışındaki siyah bir aracın içinde oturan biri, onları sessizce izlemeye devam ediyordu.
Direksiyondaki kişi telefonunu kulağına götürdü.
"Soğuk bir sesle tek cümle söyledi:
'Mert konuştu... Artık sıra bende.'
Devam edecek... ❤️📖⚽
