Sokağa ağır bir sessizlik çöktü.
Mert'in son sözleri herkesin içini ürpertmişti.
> "Ve bu hikâye... Daha bitmedi."
Kenan, Ava'nın önüne geçti.
Polisler Mert'i araca götürmeye hazırlanırken Kenan dayanamadı.
"Bir dakika."
Polislerden biri döndü.
"Beyefendi, lütfen uzak durun."
Kenan, Mert'in tam karşısına geçti. Gözlerindeki öfke ilk kez bu kadar belirgindi.
"Mesajları sen attın."
Mert gülümsedi.
"Evet."
"Bizi sen takip ettin."
"Evet."
"Evimize sen girdin."
"Evet."
Mert'in rahat tavrı Kenan'ın sabrını taşırdı.
Bir adım daha attı.
"Ya Ava?"
Mert'in yüzündeki gülümseme büyüdü.
"Ava benim olmalıydı."
Bu sözle birlikte Kenan kendini tutamadı.
Mert'e doğru hamle yaptı.
İki polis hemen araya girerek onu geri çekti.
"Kenan! Sakin olun!"
Kenan'ın bakışları hâlâ Mert'in üzerindeydi.
"Sen nasıl Ava'nın adını böyle söylersin?"
Mert alaycı bir sesle güldü.
"Çünkü onu seviyorum."
Kenan sert bir sesle karşılık verdi.
> "Hayır... Bu sevgi değil."
Herkes sessizleşti.
Kenan konuşmaya devam etti.
> "Sevdiğin insanı korkutmazsın. Onu takip etmezsin. Onun hayatını kâbusa çevirmezsin."
Ava, Kenan'a baktı.
Onu ilk kez bu kadar öfkeli görüyordu.
Kenan bir adım daha attı.
> "Ava'nın adını bir daha ağzına alma."
Mert'in yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
"Demek gerçekten âşıksın."
Kenan birkaç saniye sustu.
Sonra hiç gözünü kaçırmadan cevap verdi.
> "Bunu sana açıklamak zorunda değilim."
> "Ama şunu bil... Onun korkmasına bir daha asla izin vermeyeceğim."
Ava'nın kalbi hızla çarpmaya başladı.
Bu bir aşk itirafı değildi...
Ama Kenan'ın sözleri, hislerini gizleyemediğini gösteriyordu.
Tam polisler Mert'i araca bindirecekken Mert yüksek sesle konuştu.
"Tamam! Her şeyi anlatacağım."
Polis memuru durdu.
"Neyi?"
Mert derin bir nefes aldı.
"Ben sadece Ava'yı takip ettim."
"Ama Kenan..."
"...Onu ortadan kaldırmak isteyen biriyle iletişime geçtim."
Kenan'ın yüzü ciddileşti.
"Ne demek istiyorsun?"
"Para karşılığında bunu yapacak birini bulmaya çalıştım."
Ava'nın gözleri korkuyla büyüdü.
"Sen delisin..."
Mert başını eğdi.
"Belki de."
Polisler hemen not almaya başladı.
"İsmini biliyor musun?"
"Hayır."
"Sadece lakabını biliyorum."
Mert yavaşça konuştu.
> "Gölge..."
Bu isim duyulunca polislerin yüzü değişti.
Memurlardan biri diğerine döndü.
"Bu ismi merkeze bildir."
Mert polis aracına bindirilirken son kez Ava'ya baktı.
"Ne olursa olsun... Seni unutmayacağım."
Kapı kapandı.
Araç yavaşça uzaklaştı.
---
Gece artık iyice ilerlemişti.
Polislerden biri dört arkadaşın yanına geldi.
"Şimdilik tehlike ortadan kalkmış görünse de soruşturma devam edecek."
"Bu süreçte yalnız kalmamanızı öneriyoruz."
Andrea başını salladı.
"Zaten birlikte kalacağız."
Kenan da ekledi.
"Evin güvenlik sistemi yenilenene kadar kimse tek başına olmayacak."
Elif gülümsedi.
"O zaman bir süre daha aynı evdeyiz."
Ava ilk kez içten bir nefes aldı.
Yalnız değildi.
Dört arkadaş birlikte eve doğru yürümeye başladı.
Kapının önüne geldiklerinde Kenan dönüp Ava'ya baktı.
"Bu ev artık senin için de güvenli bir yer olacak."
Ava hafifçe gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Tam o sırada Andrea, Elif'e bakıp gülümsedi.
"Görünüşe göre bu ev bir süre daha epey kalabalık olacak."
Elif de gülerek cevap verdi.
"Bence fena fikir değil."
Gece sona ererken...
Tehlike tamamen geçmiş gibi görünüyordu.
Ama hiçbiri, "Gölge" adının ileride hayatlarını nasıl değiştireceğini henüz bilmiyordu.
Devam edecek... ❤️⚽📖
