Gece herkes odasına çekilmişti.
Ev sessizdi.
Ama Kenan'ın aklındaki düşünceler susmuyordu.
Telefonunu elinde çevirip duruyordu.
"Ava'yı koruyabileceğini sanıyorsan büyük bir hata yapıyorsun."
Adamın sesi hâlâ kulaklarındaydı.
Kapısı hafifçe çalındı.
"Kenan?"
Ava'nın sesiydi.
"Girebilir miyim?"
Kenan telefonu cebine koydu.
"Tabii."
Ava elinde iki kupa papatya çayıyla içeri girdi.
"Uyuyamadım."
Kenan hafifçe gülümsedi.
"Ben de."
Kupaları masaya bıraktılar.
Oda kısa bir süre sessizliğe büründü.
Ava sonunda konuştu.
"Benden bir şey saklıyorsun."
Kenan şaşırmıştı.
"Neden öyle düşündün?"
"Çünkü seni tanımaya başladım."
"Canın sıkıldığında sağ kaşını hafifçe kaldırıyorsun."
"Bir şey düşündüğünde telefonunu elinde çeviriyorsun."
"Ve biraz önce de aynısını yaptın."
Kenan istemsizce gülümsedi.
"Demek beni bu kadar dikkatli izliyorsun."
Ava utanıp gözlerini kaçırdı.
"Fark etmeden olmuş."
Kenan derin bir nefes aldı.
"Az önce beni biri aradı."
Ava'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Ne dedi?"
"Senin güvende olmadığını söyledi."
Ava birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra kararlı bir sesle konuştu.
"Ben kaçarak yaşamak istemiyorum."
Kenan ona doğru bir adım attı.
"Ben de bunu istemiyorum."
"Ama sana zarar gelmesini de istemiyorum."
İkisi göz göze kaldı.
Tam o sırada...
Kapının arkasından bir ses geldi.
"Şey..."
Andrea ile Elif kapının önünde durmuştu.
Andrea mahcup bir ifadeyle başını kaşıdı.
"Biz aslında sıcak çikolata getirecektik."
Elif gülmeye başladı.
"Ama galiba zamanlamamız kötü."
Ava da gülünce odadaki gerginlik dağıldı.
---
Ertesi sabah...
Andrea kahvaltı masasını hazırlarken Elif mutfakta çay demliyordu.
Kenan ve Ava da aşağı indi.
Andrea gülümseyerek,
"Bugün programımız hazır."
Kenan kaşını kaldırdı.
"Yine mi?"
"Evet."
"Bu kadar olaydan sonra hepimizin biraz dışarı çıkmaya ihtiyacı var."
Elif de destekledi.
"Hem evde sürekli korkuyla beklemek bize iyi gelmez."
Ava da başını salladı.
"Bence haklı."
Kenan kısa bir süre düşündü.
"Tamam."
---
Dört arkadaş öğleden sonra Torino'nun merkezindeki büyük parka gitti.
İlk kez uzun zamandır rahatça yürüyebiliyorlardı.
Andrea dondurma alıp Elif'e uzattı.
"Barışma dondurması."
Elif gülerek aldı.
"Biz küs değildik."
"Garantiye aldım."
Kenan ile Ava onları izleyip gülüyordu.
Bir süre sonra Ava göl kenarında durdu.
"Ne kadar huzurlu..."
Kenan yanına geldi.
"İhtiyacımız olan da buydu."
Ava ona baktı.
"İyi ki varsın."
Kenan cevap vermedi.
Sadece hafifçe gülümsedi.
---
Onlardan habersiz...
Parkın karşısındaki bankta oturan siyah şapkalı bir adam, elindeki fotoğraf makinesini çantasına koydu.
Telefonunu çıkarıp tek bir mesaj yazdı.
> "Hedeflerin birlikte. Takibe devam ediyorum."
Mesaj gönderildi.
Adam ayağa kalktı.
Ve kalabalığın arasında sessizce kayboldu...
Devam edecek... ❤️⚽📖
