Ava'nın telefonu titremeye devam ediyordu.
Ekranda hâlâ aynı mesaj açıktı.
> "Mutfaktaki sohbetiniz güzeldi... Ama bir dahaki sefere perdeyi kapatmayı unutmayın."
Kenan'ın yüzündeki ifade sertleşti.
"Bu artık tesadüf olamaz."
Ava, pencerenin önüne gidip dışarı baktı. Az önce gördüğü siyah araba çoktan gözden kaybolmuştu.
"Kenan... Bizi gerçekten izliyorlar."
Kenan perdeyi kapatıp sakin görünmeye çalıştı.
"Bu gece dikkatli olacağız."
Tam o sırada üst kattan hafif bir gıcırtı duyuldu.
İkisi de aynı anda tavana baktı.
"Andrea mı?" diye fısıldadı Ava.
Kenan başını salladı.
"Muhtemelen."
Fakat birkaç saniye sonra ses tekrar geldi.
Bu kez üst kattan değil...
Evin altından.
Gıcırtt...
Ava'nın nefesi kesildi.
"Bu ses..."
Kenan da duymuştu.
"Bodrumdan geliyor."
İkisi sessizce koridora çıktı.
Merdivenlerden inerlerken salon bomboştu. Andrea ile Elif çoktan odalarına çekilmişti.
Tam bodrum kapısına yaklaşacakları sırada yukarıdan bir kapı açıldı.
"Ne oluyor?"
Andrea uykulu gözlerle merdivenlerden aşağı indi.
Arkasından Elif de geldi.
"Siz neden ayaktasınız?"
Kenan, sesi duyduklarını anlattı.
Andrea'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Ben bodrum kapısını akşam kilitlemiştim."
Dört kişi aynı anda kapıya baktı.
Kapı...
Aralıktı.
Kimse konuşmuyordu.
Kenan telefonunun fenerini açtı.
"Ben önden gideceğim."
"Hayır." dedi Ava hemen. "Tek başına inme."
Kenan ona kısa bir bakış attı.
"Tamam. Ama hep birlikte olacağız."
Yavaş adımlarla bodrum merdivenlerinden inmeye başladılar.
Eski raflar, kutular ve bisikletler karanlığın içinde zor seçiliyordu.
Bir anda...
Tak!
Metal bir kutu yere düştü.
Elif korkuyla Andrea'nın koluna sarıldı.
"Ben... Ben yukarı çıkmak istiyorum."
Andrea onu sakinleştirmeye çalıştı.
"Dur, önce ne olduğunu anlayalım."
Kenan feneri sesin geldiği tarafa çevirdi.
İlk başta kimse görünmüyordu.
Tam geri dönecekken...
Kutuların arkasında siyah kapüşonlu bir siluet hızla eğildi.
Ava'nın gözleri büyüdü.
"Kenan..."
"Ben de gördüm."
O anda siluet ayağa kalktı.
Yüzü hâlâ görünmüyordu.
Bir adım attı.
Sonra bir adım daha...
Sessizlik yerini kalp atışlarına bırakmıştı.
Kenan, hiç düşünmeden Ava'nın önüne geçti.
"Buradan çıkıyoruz."
Siluet onlara doğru ilerlemeye başlayınca Andrea yüksek sesle bağırdı:
"Koşun!"
Dört kişi aynı anda merdivenlere yöneldi.
Ava korkuyla dengesini kaybedince Kenan elini uzattı.
"Çabuk!"
Ava hiç düşünmeden Kenan'ın elini tuttu.
İlk kez...
Parmakları birbirine kenetlendi.
İkisi birlikte merdivenleri koşarak çıktı.
Arkalarından ayak sesleri geliyordu.
Elif de Andrea'nın elinden tutmuştu.
Kapıya ulaştıklarında Kenan kapıyı açtı.
Soğuk gece havası yüzlerine çarptı.
Hiçbiri arkasına bakmadan bahçeye çıktı.
Sokağın karşısına geçtiklerinde Kenan hemen telefonunu çıkarıp polisi aradı.
"Dört kişiyiz. Evimize izinsiz biri girdi. Lütfen hemen ekip gönderin."
Ava hâlâ Kenan'ın elini bırakmamıştı.
İkisi göz göze geldi.
Ava hafifçe gülümsedi.
"Sanırım... Bu kez gerçekten çok korktum."
Kenan elini yavaşça sıktı.
"Artık yalnız değilsin."
Tam o anda evin bodrum penceresinin perdesi hafifçe aralandı.
Karanlığın içinden biri onları izliyordu...
Ve bu kez kaçmaya hiç niyeti yok gibiydi.
Devam edecek... ❤️⚽📖
