Ava, sıcak çikolatadan bir yudum aldı.
"Teşekkür ederim."
Kenan gülümsedi.
"Uyuyamadığını tahmin ettim."
İkisi koridordaki pencerenin önüne geçti. Dışarıda yağmur hâlâ şiddetle yağıyordu.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonunda Ava konuştu.
"Çocukken gök gürültüsünden çok korkardım."
"Şimdi?"
"Biraz daha az."
Kenan hafifçe gülümsedi.
"Demek cesaretin sonradan gelmiş."
"Belki."
İkisi de gülmeye başladı.
Tam o sırada aşağıdan yüksek bir kahkaha sesi geldi.
Andrea...
"Elif! Kartlarda yine kaybettin!"
Elif'in sesi duyuldu.
"Hile yaptın sen!"
Ava istemeden güldü.
"Onlar hiç sıkılmıyor galiba."
Kenan omuz silkti.
"İkisi bir araya gelince ev hiç sessiz olmuyor."
---
Merak edip aşağı indiler.
Salonda Andrea ile Elif yerde oturmuş kutu oyunu oynuyordu.
Andrea sevinçle ayağa kalktı.
"Tam siz lazımdınız!"
Kenan kaşını kaldırdı.
"Neden?"
"Takım oyunu oynayacağız."
Elif hemen itiraz etti.
"Hayır! Andrea sürekli kuralları değiştiriyor."
"İftira!"
Ava gülmeye başladı.
Sonunda dört kişi oyuna başladı.
Andrea her kaybettiğinde bahane üretiyor, Elif ise onu sürekli yakalıyordu.
"Bak yine zarı yanlış attın!"
"Şans işte."
"Şans değil, hile."
Salondaki kahkahalar bütün evi doldurdu.
---
Saat gece yarısını geçmişti.
Oyun sonunda Andrea esneyerek ayağa kalktı.
"Ben pes ediyorum."
Elif de gülümseyerek,
"Bu sefer ben kazandım."
"Rövanş istiyorum."
"Yarın."
Andrea ile Elif odalarına çıkarken birbirlerine takılmaya devam ediyorlardı.
Kenan ile Ava ise salonda yalnız kaldı.
Televizyonda sessizce eski bir futbol maçı oynuyordu.
Kenan koltuğa yaslandı.
"Böyle sakin akşamları seviyorum."
Ava başını salladı.
"Ben de."
Tam o sırada elektrik yeniden geldi.
Salon bir anda aydınlandı.
İkisi de aynı anda birbirine baktı.
Sonra istemeden gülmeye başladılar.
---
Gece saat iki...
Herkes uyumuştu.
Ava susadığı için mutfağa indi.
Buzdolabından su alırken arkasından bir ses duydu.
"Uyuyamadın mı?"
Kenan...
Ava gülümsedi.
"Sanırım ikimiz de."
Kenan iki bardak su doldurdu.
Mutfağın penceresinden dışarı baktılar.
Yağmur durmuştu.
Gökyüzünde yıldızlar görünmeye başlamıştı.
"O kadar kötü bir günün ardından gökyüzü nasıl bu kadar güzel olabiliyor?" dedi Ava.
Kenan gözlerini gökyüzünden ayırmadan cevap verdi.
"Bazen en güzel şeyler, fırtınadan sonra ortaya çıkar."
Ava bu cümleyi duyunca sessizce gülümsedi.
Tam o anda...
Bip!
Ava'nın telefonu masanın üzerinde titredi.
İkisi de aynı anda ekrana baktı.
Gizli Numara
Mesajı açtı.
> "Mutfaktaki sohbetiniz güzeldi..."
Ava'nın kanı çekildi.
Mesajın devamında bir cümle daha vardı.
> "Ama bir dahaki sefere perdeyi kapatmayı unutmayın."
Kenan hemen pencereye koştu.
Perde gerçekten açıktı.
Dışarı baktığında yolun karşısında duran siyah bir araba hızla hareket edip karanlığın içinde kayboldu.
Kenan yumruğunu sıktı.
"Bu artık çok ileri gitti."
Ava korkuyla ona baktı.
"Evde olduğumuzu bile biliyor..."
Kenan kararlı bir sesle konuştu.
"Kim olursa olsun, seni yalnız bırakmayacağım."
Ava ilk kez bu sözleri duyunca kendini gerçekten güvende hissetti.
Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardı...
Onları izleyen kişi, düşündüklerinden çok daha yakındı.
Devam edecek... ❤️⚽📖
