Ameliyathanenin kırmızı ışığı yanıyordu.
“AMELİYAT DEVAM EDİYOR.”
Ela, odasındaki saate baktı.
Leon gideli tam üç saat olmuştu.
Normalde birkaç saat gözlerini kapatıp dinlenmesi gerekiyordu.
Ama uyuyamıyordu.
Aklı sürekli ameliyathanedeydi.
“Acaba iyi mi?”
“Ameliyat nasıl gidiyor?”
“Hiç yemek yiyebildi mi?”
Kapı çalındı.
İçeri Merve girdi.
Elinde ilaçlar vardı.
“Nasıl hissediyorsun?”
“İyiyim.”
Merve gülümsedi.
“Yalan.”
Ela şaşkınlıkla ona baktı.
“Nereden anladın?”
“Çünkü son yarım saattir kapıya bakıyorsun.”
Ela mahcup oldu.
“…Fark edildi mi?”
“Hem de çok.”
Merve serumunu kontrol ederken gülümsemeye devam etti.
“Hocamın bir hastası için bu kadar endişelendiğini ilk kez görüyorum.”
Ela başını kaldırdı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Normalde ameliyat biter bitmez odasına geçer.”
“Dinlenmez.”
“Kahve içer.”
“Sonra yeni hastalarına bakar.”
“Ama bu kez…”
Merve kısa bir duraksadı.
“…Ameliyata girmeden önce bana üç kez seni sordu.”
Ela’nın kalbi yeniden hızlandı.
“Beni mi?”
“‘İlaçlarını verdiğinizden emin olun.’”
“‘Ritim değişirse beni hemen arayın.’”
“‘Yanında yalnız kalmasın.’”
Merve hafifçe güldü.
“Profesör Leon’un aynı şeyi üç kez tekrar ettiğini hayatımda görmedim.”
Ela, pencereden dışarı baktı.
Dudaklarının kenarında istemsiz bir gülümseme oluşmuştu.
Ameliyathanede…
Leon’un alnından ter damlıyordu.
Altı saattir masanın başındaydı.
“Basınç?”
“Asistan: ‘Seksen beş elli.’”
“Kanama?”
“Kontrol altında.”
Leon derin bir nefes aldı.
“Klempi kaldırıyorum.”
Ameliyathanedeki herkes sessizleşti.
Birkaç saniye…
Sonra…
Monitörden düzenli ses yükseldi.
Bip… Bip… Bip…
Anestezi doktoru gülümsedi.
“Kalp çalışıyor hocam.”
Leon gözlerini monitörden ayırmadı.
“Ritim?”
“Stabil.”
Ameliyathanede derin bir rahatlama hissedildi.
Asistanlardan biri hayranlıkla Leon’a baktı.
“Bir mucize daha…”
Leon eldivenlerini çıkarırken sadece tek bir şey söyledi.
“Hayır.”
“Hastanın yaşama isteği.”
Ameliyathaneden çıkar çıkmaz telefonu çaldı.
Merve arıyordu.
“Hocam.”
“Evet?”
“Hasta iyi.”
Leon’un yüzündeki gerginlik ilk kez dağıldı.
“Ağrısı?”
“Yok.”
“Ritim?”
“Normal.”
Leon gözlerini kapattı.
“Tamam.”
“Hocam…”
“Evet?”
“Ela Hanım sizi sormadı.”
Leon şaşırdı.
“Sormadı mı?”
“Hayır.”
“Sadece pencerenin önünde bekledi.”
Leon telefonu kapattı.
Bir an düşündü.
Sonra doğruca odasına gitmek yerine…
Asansöre yöneldi.
Ela, güneş batarken hâlâ pencerenin önündeydi.
Kapı sessizce açıldı.
Arkasını dönmedi.
“Ameliyat bitti mi?”
Leon kapının önünde durdu.
“Evet.”
Ela derin bir nefes verdi.
“Başarılı geçti.”
Bu cümleyi duyunca gözlerini kapattı.
“Sevindim.”
Leon birkaç adım yaklaştı.
“Ben de.”
“Çocuk yaşayacak.”
Ela gülümsedi.
“Zaten sen girince başka ihtimal düşünmedim.”
Leon hafifçe başını eğdi.
“Bana bu kadar güvenme.”
“Neden?”
“Çünkü ben de insanım.”
“Ben de hata yapabilirim.”
Ela ilk kez hiç düşünmeden cevap verdi.
“Ama sen elinden geleni yaparsın.”
Leon sustu.
Bu söz…
Yıllardır aldığı tüm ödüllerden daha değerli gelmişti.
Tam konuşacakken Ela’nın yüzü aniden soldu.
Eli tekrar göğsüne gitti.
Nefesi düzensizleşmeye başladı.
Leon bir anda ciddileşti.
“Ela?”
Ela cevap veremedi.
Monitörde rakamlar hızla yükselmeye başladı.
Bip… Bip… Bip…
Leon hemen yatağın yanına koştu.
“Ela! Bana bak!”
Ela güçlükle fısıldadı.
“…Leon…”
Leon onun elini sımsıkı tuttu.
“Bu kez seni yalnız bırakmayacağım.”
Ve o anda…
Koridorun diğer ucunda, siyah takım elbiseli iki adam hastane güvenliğiyle tartışıyordu.
Biri cebinden eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç bir Ela vardı.
Adam soğuk bir sesle konuştu:
“Ela Yılmaz bu hastanede.”
“Onu bulmamız gerekiyor.”