Bir anda suçlu hissettim. Babamın ölümü onun suçu değildi. Ona bu şekilde davranma hakkım yoktu. Kendime olan sinir ve neftetim bir anda arttı. Gözlerim dolmuştu, boğazımda inanılmaz bir acı hissettim. Nabzım duracakmış gibi hissediyordum. Sanki kalbim atmıyordu. Elim hemen yanaklarıma gitti, yanaklarım ela gözlerimden damlayan birkaç damla yaş ile ıslanmıştı.
Abim sessizce beni izliyordu. Bana öylesine sıkıca sarılmak istiyordu ki...Bu arzuyu gözlerinden görüyordum. Gidip boynuna sarıldım. Yıllar sonra ilk defa biriyle sarılıyordum. Babamın vefatından sonra insanlara kendimi kapattığımı fark ettim o an. Ama belki de haklıydım. Babam bir cinayete kurban gitmişti ve katilini bulana kadar ailemle yakınlık kurmayacaktım.
Abim rahatlamış gibiydi. Annem hala yoğun bakımda yatıyordu. Açıkcası fazla umursamıyordum çünkü yıllardır babamın ölümüne annemin sebep olduğunu düşünürdüm. Annem babamı sevmezdi. Geçmişte alkol ve şiddet bağımlısı olduğunu söylerdi. O halini hiç görmemiştim çünkü ben doğmadan önce herşeyi bırakmıştı. Çok iyi bir babam vardı ama dünya ona acımadı.
Düşünüp dururken hastane kolidorunda beni bekleyen Emir geldi aklıma. Yanıma geldiği için tüm içtenliğimle teşekkür ettim. Centilmen çocuk seni, demek bir hanımefendiyi nasıl aşık edeceğini biliyordu. Ona teşekkür ettikten sonra elimi uzattım ama beni kendine çekti ve kollarını bedenime doladı. Bende kendimi ona bıraktım...
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
Hep romantik olacak değil ya? Biraz da cinayet çözelim ;)
