Kapıyı açar açmaz göz göze geldik. Beni gördüğünde derin bir nefes alıp yutkundu. İkimiz de huzursuzduk. "Otursana" diyerek sandalyeyi gösterdi. Oturup rahatsız şekilde yerimde kımıldandım. "Hiç değişmemişsin" diyince irkildim. Yutkunup boğazımdaki yakıcı hisle "Sende öyle" dedim.
Sohbet edemeyecek kadar gergindim. Bu yüzden telefonumu açmıştım. Telefonun ekranında 7 cevapsız arama vardı. Hepsi de Emir'den...
Abimden müsade isteyip dışarı çıktım ve Emir'i aradım. Telefonu açar açmaz ilk söylediği şuydu; "Şükürler olsun, beni çok korkuttun"
+Haber vermeden çekip gittim,özür dilerim Emir.
-Neler olduğunu anlatman lazım. Telefonlarımı açmadın. Beni bir daha böyle korkutma!
+Korkutmak için geçerli bir sebebim vardı.Bekle de açıklayayım.
-Dinliyorum küçük hanım.
+Abimle babamın vefatından sonra hiç konuşmamıştık. Annem kanser sebebiyle yoğun bakıma alınmış. Abim bu yüzden beni yıllar sonra aradı ve bende aceleyle hastaneye koştum.
-Çok geçmiş olsun. Hangi hastanedesin? Yanında olmak istiyorum.
Yanımda mı olmak istiyordu? Centilmen adam seni. Şu an bana iyi hissettirecek tek şeydi o yeşil gözleri...
Hastane kolidorunda beklerken hızlı adımlarla yukarı çıkan Emir'i gördüm. Ayağa kalkıp selamlamak için elimi uzatacaktım ki abim odadan çıktı. Birkaç saniyelik bakışmanın ardından Emir elini uzattı abime. "Merhaba,ben Emir. Efranın işten ortağıyım. Sen de abisi olmalısın?" Dedi. Abim de elini uzatıp memnun olduğunu söyledi ve biraz konuşmak için odaya geçtik.
Emir beni abimle baş başa bıraktı. Yıllar sonra konuşacak çok şeyimiz vardı fakat ikimiz de ağzımızı açmıyorduk. Birden durup dedi ki; "Buna artık bir son vermek istiyorum." Neyi kasdettiğini anlamıştım fakat anlamamış gibi "Neye?" Dedim.
"Aramızdaki soğukluğa..."
