“Bir şehir ağlarken, diğerine yetişmek…”
10 Şubat 2023 — Kahramanmaraş
Dördüncü günün ardından Kahramanmaraş’ta yardım ekipleri artık daha düzenli çalışmaya başlamıştı.
Şermin, Ebrar Sitesi’nin başında son kez etrafına baktı.
Dört gündür birlikte çalıştığı askerler, polisler ve gönüllüler hâlâ enkazların başındaydı.
AFAD ekipleri de bölgedeki çalışmaları devralmaya devam ediyordu.
Şermin, başçavuş Murat’ın yanına geldi.
— “Murat.”
— “Emredin komutanım.”
— “Ebrar Sitesi’ni AFAD ekiplerine bırakıyoruz.”
Murat başını salladı.
— “Peki biz?”
Şermin gözlerini uzaklara çevirdi.
— “Bizim işimiz bitmedi.”
Murat birkaç saniye sustu.
— “Nereye gidiyoruz?”
Şermin cebinden katlanmış haritayı çıkardı.
Haritanın üzerinde bir şehir işaretliydi.
HATAY.
— “Orada da bizi bekleyen insanlar var.”
VEDA
Şermin, Ebrar Sitesi’ndeki ekibin karşısına geçti.
— “Buradaki görevimizi AFAD ekiplerine teslim ediyoruz.”
Herkes sessizce dinliyordu.
Şermin enkazlara baktı.
— “Dört gün önce buraya geldiğimizde bu şehirde kimse birbirini tanımıyordu.”
Bir an durdu.
— “Ama bugün hepimiz aynı ailenin parçasıyız.”
Yaşlı bir adam Şermin’e yaklaştı.
— “Kızım, nereye gidiyorsun?”
Şermin:
— “Hatay’a.”
Adamın gözleri doldu.
— “Orada da sana ihtiyaç var.”
Şermin başını eğdi.
— “Evet.”
Yaşlı adam ellerini kaldırdı.
— “Allah yolunu açık etsin.”
Şermin’in gözleri doldu.
— “Dualarınızı eksik etmeyin.”
YOL
Şermin ve kendi ekibi araçlarına bindi.
Konvoy Kahramanmaraş’tan ayrılırken Şermin son kez arkasına baktı.
Doğduğu şehir değildi belki…
Ama artık onun için memleketiydi.
Babası burada doğmuştu.
Babası burada görev yapmıştı.
Ve Şermin ilk görevinde bu şehrin yaralarını kendi elleriyle sarmaya çalışmıştı.
Şimdi ise başka bir şehre gidiyordu.
Hatay’a.
Araçların içinde sessizlik vardı.
Kimse konuşmuyordu.
Herkes yorgundu.
Ama hiç kimse geri dönmeyi düşünmüyordu.
Bir süre sonra Murat:
— “Komutanım…”
Şermin:
— “Dinliyorum.”
— “Siz hiç dinlenmeyecek misiniz?”
Şermin hafifçe gülümsedi.
— “Sonra.”
— “Ne zaman?”
Şermin camdan dışarı baktı.
— “Bütün şehirler ayağa kalktığında.”
Saatler sonra Hatay’a yaklaştılar.
Yol boyunca karşılarına yardım konvoyları çıkıyordu.
Kamyonlar…
Ambulanslar…
Askerî araçlar…
Gönüllüler…
Herkes aynı yere gidiyordu.
Yıkılmış bir şehre.
Şermin uzaktan Hatay’ın siluetini gördü.
Gözleri doldu.
— “Allah’ım…”
Fısıltıyla devam etti:
— “Bize güç ver.”
Araçlar şehre girdiğinde karşılarına çıkan manzara herkesin nefesini kesti.
Hatay da ağır yaralıydı.
Şermin araçtan indi.
Bir asker yanına koştu.
— “Komutanım! Bu bölgede ekip bekleyen birkaç enkaz var.”
Şermin:
— “Kaç ekip var?”
— “Yeterli değil.”
Şermin etrafına baktı.
Yıkılmış binalar…
Sessiz sokaklar…
Yardım bekleyen insanlar…
Ve enkazların arasında umutla bekleyen gözler…
Şermin kaskını taktı.
— “O zaman elimizdeki ekip neyse onunla başlıyoruz.”
Tam ilk enkaza doğru ilerleyecekken…
Telsizden bir kadın sesi geldi.
— “Komutanım! Acil!”
Şermin telsizi aldı.
— “Söyle.”
— “Bir enkazın altında canlı tespit edildi.”
Şermin:
— “Konum?”
Kadın koordinatları verdi.
Şermin haritaya baktı.
Sonra ekibine döndü.
— “Araçlara!”
Herkes harekete geçti.
Şermin önden yürürken cebindeki babasının kimlik kartına dokundu.
Bir an durdu.
Kartı çıkardı.
Arkasındaki yazıya baktı.
“Kızım bir gün bu şehre dönecek.”
Şermin fısıldadı:
— “Baba…”
Sonra Hatay’ın enkazlarına baktı.
— “Senin kızın bugün başka bir şehre gidiyor.”
Ve konvoy karanlığın içine doğru ilerledi.
DEVAM EDECEK…
9. BÖLÜM —
“Hatay’dan Gelen Ses”
“Kahramanmaraş’ta başlayan mücadele, şimdi Hatay’ın enkazlarında devam edecekti. Fakat Şermin’in burada karşılaşacağı kişi, onun hayatını tamamen değiştirecekti…”