Şehir ayağa kalkıyordu… Şermin ise hâlâ enkazların arasında yaşıyordu.”
17 Şubat 2023 — Kahramanmaraş
Depremin üzerinden bir hafta geçmişti.
Kahramanmaraş hâlâ yaralıydı…
Ama artık şehirde küçük de olsa bir hareketlilik başlamıştı.
Elektrikler yeniden gelmişti.
Ulaşım yavaş yavaş kolaylaşıyor, yardım araçları şehre daha rahat ulaşabiliyordu.
Sokaklarda hâlâ enkazlar vardı.
Fakat artık insanların yüzünde ilk günkü çaresizlikten başka bir şey daha vardı:
Umut.
ŞERMİN’İN YENİ HAYATI
Şermin’in ise hâlâ kendine ait bir evi yoktu.
Göreve geldiğinden beri neredeyse bütün zamanını enkazlarda geçirmişti.
Kendisine bir ev bakmaya bile fırsat bulamamıştı.
Gece olduğunda ise şehir misafirhanesine gidiyor, birkaç saat uyuyup yeniden görevinin başına dönüyordu.
O gün odasına girdi.
Üniformasını çıkardı.
Yatağın kenarına oturdu.
İlk kez uzun uzun etrafına baktı.
Oda ona ait değildi.
Duvarlarda başka insanların bıraktığı eşyalar vardı.
Şermin derin bir nefes aldı.
— “Ben burada ne kadar kalacağım?”
Sonra aklına bir fikir geldi.
Kahramanmaraş’ı artık sadece görev yaptığı şehir olarak görmüyordu.
Burada kalacaktı.
Kendisine küçük, sakin bir ev bulacaktı.
Mümkünse şehrin toparlanmaya başlayan mahallelerinden birinde…
Bir gün penceresinden Kahramanmaraş’ı izleyebileceği bir ev.
Şermin gülümsedi.
— “Burası babamın memleketi.”
— “Benim de memleketim olacak.”
AYFER HANIM
Tam o sırada kapı çaldı.
Şermin kapıyı açtı.
Karşısında annesi Ayfer Hanım vardı.
Şermin birkaç saniye konuşamadı.
— “Anne?”
Ayfer Hanım kızına sarıldı.
İkisi de birbirine öyle sıkı sarıldı ki, sanki bir haftadır değil yıllardır birbirlerini görmüyorlardı.
Ayfer Hanım’ın gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
— “Kızım…”
Şermin annesinin omzuna başını koydu.
— “Sen neden geldin?”
Ayfer Hanım:
— “Sana hasret kaldım.”
Sonra kızının yüzünü iki eli arasına aldı.
— “Televizyonda gördükçe içim parçalandı. Burada olduğunu bilip evde oturamadım.”
Şermin annesine sarıldı.
— “İyiyim anne.”
Ayfer Hanım kızının toz içindeki ellerine baktı.
— “İyi misin gerçekten?”
Şermin cevap vermedi.
Çünkü anneler bazen cevap beklemezdi.
Kapının arkasından genç bir erkek sesi geldi:
— “Anne, ben valizleri nereye koyayım?”
Şermin başını çevirdi.
— “Egemeni!”
Kardeşi içeri girdi.
— “Abla!”
Şermin kardeşine sarıldı.
— “Siz ikiniz buraya ne zaman geldiniz?”
Egemeni gülerek:
— “Annem seni özledi. Ben de annemi yalnız bırakamadım.”
Ayfer Hanım:
— “Bak, oğlum bile senden daha çok düşünüyor beni.”
Şermin gülümsedi.
Uzun zamandır ilk kez…
Ailesiyle aynı odada oturuyordu.
ANNE-KIZ
O gece üçü birlikte yemek yedi.
Ayfer Hanım kızına bakıp:
— “Peki sen nerede kalıyorsun?”
— “Şehir misafirhanesinde.”
Ayfer Hanım’ın kaşları çatıldı.
— “Bir haftadır mı?”
— “Evet.”
— “Ev bulmadın mı?”
Şermin gülümsedi.
— “Bulacağım.”
— “Nerede?”
Şermin pencereden dışarı baktı.
Yıkılmış şehrin ışıkları artık yeniden yanıyordu.
— “Bilmiyorum.”
Sonra ekledi:
— “Ama Maraş’ta olacak.”
Ayfer Hanım kızının yüzüne baktı.
— “Sen gerçekten burada kalmak istiyorsun.”
Şermin başını salladı.
— “Baba burada doğdu.”
Bir an sustu.
— “Ben de onun memleketinde görev yapmak için yıllarca hayal kurdum.”
Ayfer Hanım kızının elini tuttu.
— “O zaman kal kızım.”
— “Ama kendine de bir hayat kur.”
Şermin annesine baktı.
Bu cümle, uzun zamandır duymayı beklediği bir cümleydi.
ERTESİ SABAH
Şermin göreve gitmek için misafirhaneden çıktığında kapının önünde tanıdık bir yüz gördü.
Emir.
Bu kez üzerinde doktor önlüğü vardı.
Şermin şaşırdı.
— “Sen?”
Emir gülümsedi.
— “Günaydın komutanım.”
— “İyileştin demek.”
— “İyileşmek zorundaydım.”
Şermin:
— “Neden?”
Emir:
— “Çünkü çocuklar beni bekliyor.”
Şermin onun yüzüne baktı.
— “Sen ne iş yapıyorsun?”
Emir:
— “Çocuk doktoruyum.”
Şermin’in yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.
— “Demek enkazdan kurtardığımız adam çocuk doktoruymuş.”
Emir:
— “Demek beni kurtaran komutan da insanları kurtarmaya devam ediyor.”
İkisi birkaç saniye sessizce birbirine baktı.
Sonra Şermin saatine baktı.
— “Benim gitmem gerekiyor.”
Emir:
— “Yine enkaz mı?”
Şermin:
— “Bugün başka bir görev.”
Emir:
— “O zaman dikkatli olun Komutan Şermin.”
Şermin yürümeye başladı.
Ama birkaç adım sonra arkasına dönüp baktı.
Emir hâlâ ona bakıyordu.
Şermin hafifçe gülümsedi.
İkisinin hikâyesi daha yeni başlıyordu.
DEVAM EDECEK…
11. BÖLÜM —
“Yeni Bir Ev, Yeni Bir Hayat”
Şermin artık Kahramanmaraş’ta kendisine bir ev aramaya karar verir. Ancak şehir hâlâ toparlanma sürecindedir. Bu sırada Emir’in çocuklarla yaptığı görevler, Şermin’in onunla daha sık karşılaşmasına neden olur.
Ve Şermin’in bilmediği bir şey vardır:
Emir’in ailesi de depremde çok ağır bir kayıp yaşamıştır.