“Bazı doğum günleri kutlanmaz… hatırlanır.”
17 Şubat 2023 — Kahramanmaraş
Akşam olmuştu.
Şermin, şehir misafirhanesindeki odasına dönmüş, üzerini değiştirdikten sonra yatağın kenarına oturmuştu.
Günlerdir ilk kez biraz dinlenme fırsatı bulmuştu.
Telefonunu eline aldı.
Takvimi açtı.
Bir an ekrana baktı.
Sonra gözleri büyüdü.
Takvimdeki tarihe tekrar baktı.
17 Şubat 2023.
Şermin parmağıyla bir sonraki güne geçti.
18 Şubat.
Bir süre hiçbir şey söylemeden ekrana baktı.
Sonra kendi kendine fısıldadı:
“Yarın doğum günüm…”
Yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.
Ama o tebessüm kısa sürdü.
Pencereden dışarı baktı.
Kahramanmaraş’ın bazı ışıkları yeniden yanıyordu.
Fakat şehir hâlâ yaralıydı.
Şermin derin bir nefes aldı.
“Memleketimde ilk doğum günüm…”
Elini kalbinin üzerine koydu.
— “Babamın memleketinde…”
Bir an sustu.
— “Keşke sen de burada olsaydın baba.”
Kapı açıldı.
Ayfer Hanım içeri girdi.
Kızının yüzündeki ifadeyi görünce:
— “Ne oldu kızım?”
Şermin telefonu annesine uzattı.
— “Yarın doğum günüm.”
Ayfer Hanım’ın gözleri doldu.
— “Benim güzel kızım…”
Şermin gülümsedi.
— “Unutmuşum anne.”
Ayfer Hanım kızının yanına oturdu.
— “Sen bu kadar insanın derdine koştururken kendi doğum gününü unutman normal.”
Şermin annesinin elini tuttu.
— “Kutlamak istemiyorum.”
Ayfer Hanım şaşırdı.
— “Neden?”
Şermin pencereden dışarı baktı.
— “Bu şehirde hâlâ doğum gününü kutlayamayan insanlar var.”
Annesi kızının başını okşadı.
— “O zaman kutlama.”
Sonra gülümsedi.
— “Ama yarın senin dünyaya geldiğin gün. Buna şükretmek başka.”
Şermin annesine sarıldı.
O sırada kapı yeniden çaldı.
Egemeni elinde küçük bir poşetle içeri girdi.
— “Abla!”
Şermin:
— “Ne oldu?”
Egemeni poşeti arkasına sakladı.
— “Hiç.”
Ayfer Hanım gülmeye başladı.
— “Oğlum, sakladığın şey ne?”
Egemeni:
— “Söylemeyeceğim.”
Şermin merakla baktı.
— “Egemeni…”
— “Yarın.”
Şermin gülümsedi.
— “Demek bir şeyler planlıyorsunuz.”
Egemeni:
— “Çok büyük bir şey değil.”
— “Sadece ablamın memleketindeki ilk doğum günü.”
Şermin’in gözleri doldu.
18 ŞUBAT 2023 — ŞERMİN’İN DOĞUM GÜNÜ
Sabah erkenden Şermin göreve hazırlanmıştı.
Üniformasını giydi.
Aynanın karşısında birkaç saniye durdu.
Bugün doğum günüydü.
Ama onun için sıradan bir doğum günü değildi.
Babasıyla aynı topraklarda geçirdiği ilk doğum günüydü.
Telefonu çaldı.
Mesaj:
“Doğum günün kutlu olsun Komutan.”
Şermin gönderen kişiye baktı.
Emir.
Şermin istemsizce gülümsedi.
Hemen ardından ikinci mesaj geldi:
“Bugün çocuk hastanesine uğrarsanız size bir doğum günü hediyem var.”
Şermin kaşlarını kaldırdı.
— “Bu adam nereden biliyor doğum günümü?”
Tam telefonu kapatacakken üçüncü mesaj geldi:
“Merak etmeyin, pasta değil. Daha güzel bir şey.”
Şermin gülmeye başladı.
— “Çocuk doktoru bir de…”
Telefonu cebine koydu.
Ama yüzündeki gülümseme uzun süre kaybolmadı.
Çünkü Şermin’in hayatında…
depremden sonra ilk kez güzel bir şey filizleniyordu.
Ve o gün henüz bilmiyordu:
Emir’in ona vereceği doğum günü hediyesi, babasıyla ilgili sırrın kapısını aralayacaktı.
DEVAM EDECEK…
12. BÖLÜM —
“Doğum Günü Hediyesi”
🎂
“Bazen insanın aldığı en güzel hediye, geçmişine açılan bir kapıdır.”